Donald Trump, Κορονοϊός, ΠΟΜΠΕΟ ΔΥΣΗ, JOE BIDEN, POMPEO

«In victory magnanimity, in defeat defiance»…

Ο Τραμπ παρέλαβε τις Ηνωμένες Πολιτείες ολόκληρες και μπορεί να τις παραδώσει μισές… (άρθρο του ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ στο Antinews)

https://www.antinews.gr/action.read/antitheseis/-in-victory-magnanimity-in-defeat-defiance-/10.148382

(σχόλιο AEE: αυτό ουδόλως πρέπει να απασχολεί τους εθνικιστές άλλων χωρών, εάν τα δύο στρατόπεδα αδυνατούν να ‘συμβιώσουν’ μόνη λύση η απόσχιση)

Τις πρώτες ημέρες μετα από τις εκλογές ο Τράμπ δημοσίως έδειχνε πως θα πήγαινε σε ομαλή παράδοση της εξουσίας, ενώ ήπιες ήταν και οι δημόσιες δηλώσεις της πλευράς Μπάιντεν. Είχε περιθώρια αξιοπρεπούς διαχείρισης του αποτελέσματος, ως κορυφαίος πολιτειακός παράγων, και διασφάλισης του μέλλοντος της οικογενειακής δυναστειας, όπως είχα γράψει εδώ («Ο Τράμπ παρέδωσε στον Μπάιντεν»). Του το υπεδείκνυαν έμπειροι και έγκυροι πολιτικοί αναλυτές των ΗΠΑ, όπως π.χ. ο Πατ Μπιουκαναν, που τον έχουν μελετήσει και ήθελαν να τον προφυλάξουν.

Οι ήττες όμως είναι χείριστοι σύμβουλοι και εάν δεν υπάρχει εδραιωμένο πολιτικό υπόβαθρο οδηγούν συνήθως σε καταστρεπτικές αποφάσεις και πράξεις. Όλοι έκτοτε παρακολουθήσαμε την ξέφρενη πορεία του προς την δραματική αναπόφευκτη κορύφωση με τα αιματηρά γεγονότα στο Καπιτώλιο.

Η πραγματική ήττα του Τράμπ λοιπόν σημειώθηκε την 6η Ιανουαρίου. Αυτή η ημέρα ήταν το σημείο χωρίς επιστροφή, που οι άλλοι περίμεναν πως και πως και που δυστυχώς τους «το έδωσε στο πιάτο».

Η Αμερική είναι και επίσημα πλέον δύο «έθνη», δύο λαοί, δύο στρατόπεδα θα έλεγα, χωρισμένα φυλετικά, ιδεολογικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, δια παντός και επ’ αόριστον, με τον Τράμπ καταλύτη. Πως μπορεί να πιστεύει κανείς ότι θα συνεχίσουν να συμπορεύονται ανέφελα στο ίδιο μέχρι πρότινος μοτίβο;

Ο Τραμπ παρέλαβε τις Ηνωμένες Πολιτείες ολόκληρες και μπορεί να τις παραδώσει μισές…

Η διχοτόμησή θα μπορούσε να επέλθει ταχύτατα στο διάστημα έως την 20η Ιανουαρίου αλλά και μετά.

Τι θα μπορούσε παραδείγματος χάριν να σχεδιάζει ο δισεκατομμυριούχος επίδοξος καταληψίας του αμερικανικού Ράϊχσταγκ (ο οποίος είχε προαναγγείλει τα γεγονότα στο Καπιτώλιο με το tweet “something wild happens”);

Θα μπορούσε π.χ., επικαλούμενος την ισχύ την οποία του προσδίδουν τα 75 εκατομμύρια ψηφοφόρων του (συν 10 εκατομμύρια ψήφων που ισχυρίζεται οτι του εκλαπησαν στις εκλογές), να προκαλέσει απόσχιση.

Να δημιουργήσει το «κράτος Τραμπ», στις πολιτείες κεντρικά, εκεί όπου συγκεντρώνεται η κύρια εκλογική του δύναμη.

Ιδεολογικά και πληθυσμιακά (εδώ συμπεριλαμβάνεται και το «μάχιμο», οπλισμένο τμήμα του πληθυσμού εκατέρωθεν) η αντιστοιχία είναι εντυπωσιακή προς τις πρωτοαμερικανικές ιδρυτικές βάσεις.

Βόρειοι /Νότιοι: 75 εκ. ψηφοφόρους ο Τραμπ / 81 εκ. ψηφοφόρους ο Μπάιντεν. Πρόκειται για ακριβή διχοτόμηση 50/50, με κάποιες γεωγραφικές αποκλίσεις. Οι Νότιοι (νυν τραμπικοί) κανονικά θα έπρεπε να πάρουν στο νεοπαγές κράτος και ικανή ποσότητα των απογόνων των τότε σκλάβων τους μαζί, όπως παλιά… είναι άλλωστε και ψηφοφόροι του Τράμπ όπως υπερήφανα επεδείκνυε.
«Μάχιμο» τμήμα: τότε Βόρειοι / Νότιοι είχαν από 3.5 εκ. στρατό. Σήμερα 400 εκ. αμερικανοί, δια του δύο, πάνοπλοι αμφότεροι οι «στρατοί».

Το νέο κράτος θα είχε εξ αρχής ορισμένα θεματάκια να λύσει:

α. Το θέμα του ονόματος. Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα μπορούσε εκ των πραγμάτων. Αμερική δεν πρόκειται να το επιτρέψουν οι κάτοχοι των σφραγίδων του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος και της (μη υπαγόμενης σε ελέγχους) Ομοσπονδιακής Κεντρικής Τράπεζας.

β. Οι άλλοι (οι Δημοκρατικοί) θα είχαν «πιάσει τα στενά», τα παράλια, τις δύο ακτές. Πρόσβαση στη θάλασσα καμιά. Θα υπομειδιά ο Πούτιν… Το κράτος Τραμπ, η Trumpia, θα ήταν κάτι όπως ο εγκλωβισμένος από ρώσους, αζέρους, τούρκους, αρμενικός θύλακας του Ναγκόρνο Καραμπάχ στα αζερικά υψίπεδα.

Και το κυριότερο,

γ. Πως θα ξεχαστεί το σύνθημα με το οποίο εξελέγη, «Make America Great Again», όταν αυτός, αντί να κάνει ξανά μεγάλη την Αμερική, το ζυγίζει (το μόνο βέβαιο), αν θα την μικρύνει κατά 50%. Αυτό βεβαίως είναι εσωτερική υπόθεση των ΗΠΑ και δεν αφορά πατριώτες άλλων χωρών, αφορά όλους τους παγκόσμιους παίκτες εν τούτοις, οι οποίοι τρίβουν τα χέρια τους. Λαμβάνουν θέσεις.

«In victory magnanimity, in defeat defiance»…

Η ματαιωθείσα φιλοδοξία του Ντ. Τράμπ ενίσχυσε την κυκλοθυμικότητα που του προκαλεσε η ήττα (την οποία ήττα, στην Τζώρτζια τουλάχιστον θα μπορούσε να την είχε αποφύγει, εάν εγκαίρως έπαυε τις έξαλλες εκδηλώσεις). Από ένα σημείο και μετά ηρνείτο να δεχθεί την πραγματικότητα, αλλά και πως να την δεχθεί, αφού δεν είχε μάθει να χάνει, παρά μόνο να απολύει (“you are fired”).

Η διακυβέρνηση όμως, δυστυχώς για τον ίδιο, δεν είναι “Apprentice”, ούτε η πανδημία μαγική εικόνα. Είχε και τον χρόνο και το πολιτικό περιθώριο να αποχωρήσει σαν Statesman. Τώρα οι άλλοι θα είναι περισσότερο κι από αμείλικτοι, επικαλούμενοι τους νεκρούς στο Καπιτώλιο και είναι ο ίδιος που τους έβαλε στα χέρια το «σχοινί με το οποίο θα τον κρέμασουν». Στην κυριολεξία και όχι απλώς στα μανταλάκια του παγκόσμιου διαδικτυακου χωριού.

Του ετοιμάζουν παραπομπή, αποπομπή, καθαίρεση με την 25η τροπολογία, διώξεις ων ουκ εστίν αριθμός. Έχει και πολλά φορολογικά στα συρτάρια του, που τώρα θα ανοίξουν.

Ο Τράμπ λοιπόν το παραξήλωσε. Και μαζί του άρχισε να ξηλώνεται το πολύχρωμο αμερικανικό χαλί.

ΥΓ Για το ξήλωμα του χαλιού μεγάλο «κόλλημα» έχουν φάει αυτές τις ημέρες τα δεξιότερα της ΝΔ αβλαβή, που ξεπετάχτηκαν στη διάρκεια του 2016, χρονιά κατά την οποία εξελέγη ο Τραμπ και γύρω από τον οποίο ως δορυφόροι περιστρέφονταν, έχοντας τον φάρο, οδηγό, τηλεευαγγελιστη.

Και τώρα ; Τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;…

http://www.anatolikostomeas.gr

ASSANGE, Donald Trump, JOE BIDEN, POMPEO

Oliver Stone προς Donald Trump: «Δώσε χάρη στον Julian Assange». Το άρθρο του Ανατολικού Τομέα στο Antinews.

Oliver Stone προς Donald Trump: «Δώσε χάρη στον Julian Assange» – Θα απονείμει o Donald Trump χάρη στον Julian Assange και στον Edward Snowden; | ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ | antinews.gr

Θα απονείμει o Donald Trump χάρη στον Julian Assange και στον Edward Snowden;

Στην περίπτωση του Assange χάρη σημαίνει μη εκτέλεση από την Βρετανία του εντάλματος έκδοσής του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τον περιμένει κάθειρξη 175 ετών.

Φωτο: ΑΠΕ - ΜΠΕ

Ο μεγαλύτερος εν ζωή και ο πιο πολιτικοποιημένος σκηνοθέτης των Η.Π.Α., με ταινίες-σταθμούς στο ενεργητικό του (Εξπρές του Μεσονυκτίου, Πλατούν, Σαλβαδόρ, Γουώλ Στρητ, Σημαδεμένος, Χρονιά του Δράκου, ο φιλελεύθερος πρώϊμος απομονωτιστής “America Firster” Oliver Stone, ένας Mad Max της Δεξιάς, όπως τον έχει αποκαλέσει η γαλλική Liberation, ρηξικέλευθος και ανήσυχος, που παράτησε το Yale για να πάει εθελοντής στο Βιετνάμ, που έχει δεχθεί επιθέσεις για «ξενοφοβικά» εθνικιστικά μηνύματα στις ταινίες του, οπαδός του Reagan αλλά και του Ron Paul σήμερα, σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ για τον Edward Snowden επίσης, ένωσε πρόσφατα την φωνή του μαζί με εκατομμύρια φωνές από όλον τον κόσμο που ζητούν από τον D. Trump να απονείμει χάρη στον καταδικασμένο σε κάθειρξη 175 ετών Julian Assange αλλά και στον Edward Snowden, ο οποίος και αυτός με τη σειρά του ζητά από τον D. Trump να δώσει χάρη στον Assange!

Κάθε τέσσερα χρόνια, μετά τις προεδρικές εκλογές, το Οβάλ Γραφείο του Λ. Οίκου κατακλύζεται από αιτήματα που ζητούν από τον εκάστοτε απερχόμενο ή επανεκλεγέντα πρόεδρο να απονείμει χάρη και ασυλία στους αιτούντες. Χάρη ζητούν θανατοποινίτες και φορολογική ασυλία εταιρείες και φυσικά πρόσωπα, για φορολογικά αδικήματα που διέπραξαν και τα οποία ζημίωσαν με ιλιγγιώδη ποσά το αμερικανικό δημόσιο.

Δύο αιτήματα χάριτος ξεχωρίζουν στη στοίβα που πυρετωδώς εξετάζει αυτές τις ημέρες ο D. Trump. Αυτά για τον Julian Assange και τον Edward Snowden.

Ο ιδρυτής των Wikileaks, Αυστραλός υπήκοος J. Assange, μετά από την περιπετειώδη φυγή του, την περιπλάνησή του ανά τον κόσμο και την επώδυνη παραμονή του στην πρεσβεία του Ισημερινού όπου και παρακολουθείτο, κρατείται σήμερα στην λονδρέζικη φυλακή του Belmarsh, από όπου με κάθε μέσο, τόσο ένδικο όσο και πολιτικής πίεσης, προσπαθεί να καθυστερήσει ή να αναστείλει την έκδοσή του στις Η.Π.Α, όπου τον περιμένει κάθειρξη 175 ετών για: συνωμοσία κατά του αμερικανικού κράτους, παραβίαση κυβερνητικών υπολογιστικών συστημάτων, υποκλοπή και δημοσιοποίηση απόρρητων στρατιωτικών εγγράφων σχετικών με την άμυνα και την εθνική ασφάλεια, παραβίαση του Νόμου 1917 περί κατασκοπείας. Ο Ε. Snowden, άλλοτε εργαζόμενος για την NSA, έχει καταδικασθεί για την δημοσιοποίηση απορρήτων εγγράφων κυβερνητικών προγραμμάτων παρακολούθησης. Ο Snowden αρχικά είχε διαφύγει στο Χονγκ Κονγκ και μετά στην Μόσχα, όπου ζήτησε άσυλο ενώ προ μηνός ζήτησε να του δοθεί η ρωσική υπηκοότητα.

To tweet του Oliver Stone προς τον D. Trump: «Κε Πρόεδρε, σας παρακαλώ ελευθερώστε τον Julian Assange. Μόνο εσείς μπορείτε να σώσετε την ζωή του.» «Απονείμετε χάρη στον Assange και τον Snowden!»  «Αν ο D. Trump αποφασίσει να απονείμει χάρη στον Assange και στον Snowden θα καταπλήξει ολόκληρο τον κόσμο, αποδεικνύοντας ότι είναι συνεπής προς τις διακηρύξεις του για την σημασία της ελευθερίας του λόγου και του τύπου, ενώ θα τον ευγνωμονούν οι ιστορικοί του μέλλοντος. Θα τρελάνει τους εχθρούς του στο #Deep State και στα #Media, θα προκαλέσει σοκ στον Barack Obama, στον Joe Biden και στην Hillary Clinton! Θα είναι μια κίνηση μεγαλοψυχίας που δεν θα ξεχαστεί και θα επηρεάσει θετικά την εικόνα του @realDonald Trump».

Με τις όχι τυχαίες αυτές αναφορές του, ο Oliver Stone θέλησε να εγείρει την συμπάθεια του D. Trump προς  τους δύο καταδικασθέντες, υπενθυμίζοντάς του το συνεχές σφυροκόπημα που ο ίδιος δεχόταν από την ανθυποψήφιά του το 2016, την αδιάλειπτη προσπάθεια των Δημοκρατικών να τον καθαιρέσουν με τις αναπόδεικτες έως σήμερα κατηγορίες ότι ένα ξένο κράτος (Ρωσία) συνέδραμε στην εκλογή του το 2016, αλλά και τους ισχυρισμούς των αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας ότι ο Assange είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην τότε προσπάθεια της Ρωσίας να επηρεάσει τις αμερικανικές εκλογές.

Την προηγούμενη εβδομάδα και ο Αυστραλός βουλευτής George Christensen του κόμματος Nationals ζήτησε από τον Trump να απονείμει χάρη στον Assange με τη φράση: «Η Hillary τον μισεί και ο Biden τον θεωρεί hi-tech τρομοκράτη. Η απονομή χάριτος θα έκανε τους Δημοκρατικούς να χάσουν τη γη κάτω από τα πόδια τους και θα ήταν «καρφί στο μάτι του βαθέος κράτους».

Αλλά και ο παλαίμαχος ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής Ron Paul δήλωσε πρόσφατα: «Μη δίνοντας χάρη στον Assange, o Trump θα προσφέρει χάρη στο βαθύ κράτος, το ίδιο αυτό βαθύ κράτος που τόσο ήθελε να τον ανατρέψει. Free Assange!».

Θα κάνει Trump το βήμα; Λίαν αμφίβολο.

Δίνοντας χάρη α. θα ανατροφοδοτηθούν αενάως τα σενάρια περί «ρωσικής ανάμιξης στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016» και β. εμμέσως θα δικαιωθούν οι ισχυρισμοί της υπερασπιστικης γραμμής του πολιτικού κρατούμενου Assange για έμμεση ανάμιξη μεγιστάνα φίλου του στην παρακολούθηση και παγίδευσή του στην πρεσβεία του Ισημερινού, όπου είχε καταφύγει. Με κατάληξη την σύλληψή του στην Βρετανία.

Αν όμως παραβεί την γραμμή και, παρά την βαρύτητα του κατηγορητηρίου, «συγχωρήσει» υπό προϋποθέσεις τους δύο hacktivists (παραβιαστές υπολογιστικών συστημάτων και ακτιβιστές) χωρίς τους οποίους όχι μόνο ο κόσμος, αλλά και ο ίδιος ο D. Trump σύμφωνα με παλαιότερες δηλώσεις του, ιδέα δεν θα είχαν για τα «παράλληλα» αφανή επιθετικά προγράμματα παρακολούθησης που τρέχει το βαθύ κράτος και για τις εκλεκτές παρέες αξιωματούχων σε καίριες βαθμίδες της αμερικανικής διοίκησης, θα έχει δώσει ένα ρηξικέλευθο μήνυμα στήριξης σε δύο ανυπότακτα κορυφαία πνεύματα της Δύσης  που τόσο αγάπησε. Αυτό στην τελική είναι και το νόημα της έκκλησης του Oliver Stone.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

Bill Gates, Donald Trump, ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ, ΑΝΤΙΕΜΒΟΛΙΑΣΤΕΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ, ΚΑΤΩ ΟΙ ΛΟΓΟΚΛΟΠΟΙ, ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ, ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ, ΚΟΡΩΝΟΕΜΒΟΛΙΟ, Κορονοϊός, ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΛΕΞΙΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΤΟΜΕΑ, ΠΟΜΠΕΟ ΔΥΣΗ, Παγκόσμιο Σύμφωνο υπέρ της ελεύθερης μετανάστευσης-η δολοφονία των Λευκών Εθνών από τον ΟΗΕ, JOE BIDEN, POMPEO, White lives DO NOT matter, only black lives

Οι προοπτικές των 100 πρώτων ημερών της Προεδρίας Biden. Το άρθρο του ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ για το ANTINEWS.

Οι προοπτικές των 100 πρώτων ημερών της προεδρίας Biden (Του Pat Buchanan) | ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ | antinews.gr

Οι προοπτικές των 100 πρώτων ημερών της προεδρίας Biden. Άρθρο του Pat Buchanan. Συμπέρασμα και επιμύθιο.

Βάσει των προεκλογικών εξαγγελιών του Joe Biden «η διοίκηση Biden -Harris θα ασχοληθεί με τις εξής επείγουσες προκλήσεις:  1. Πανδημία 2. Οικονομική κρίση 3. Φυλετική δικαιοσύνη 4. Κλιματική αλλαγή 5. Εξωτερική πολιτική. Η ομάδα που συγκροτείται θα έχει να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα από την πρώτη ημέρα εγκατάστασης του νέου προέδρου στον Λευκό Οίκο».

Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν τις πρώτες 100 ημέρες της προεδρίας Biden;

1. Πανδημία. Το «δεύτερο κύμα» προσεγγίζει το ζενίθ στην Αμερική, με ένα εκατομμύριο νέες μολύνσεις και 10.000 θανάτους την εβδομάδα. Ο Biden έχει δηλώσει επανειλημμένως πως ο σχεδιασμός του επικεντρώνεται στην επιβράδυνση της εξάπλωσης της μόλυνσης, με επιβολή καθολικής χρήσης μάσκας, καραντίνα και κλείδωμα ολόκληρων τομέων της Αμερικανικής οικονομίας.

Η κορύφωση τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο θα συμπέσει αναπόφευκτα με τις τελευταίες έξι εβδομάδες της προεδρίας Trump και το φως στην άκρη του τούνελ θα αρχίσει να φαίνεται τις πρώτες 100 ημέρες της προεδρίας Biden. H μαζική παραγωγή των εμβολίων της Pfizer και της Moderna θα ξεκινήσει εντός του Δεκεμβρίου και στο τέλος των 100 πρώτων ημερών της νέας διοίκησης και συγκεκριμένα την 1η Μαϊου, η ευεργετική επίδραση εκατομμυρίων εμβολιασμών θα είναι παντού αισθητή με την πανδημία να υποχωρεί ανεπίστροφα.

Αυτή τουλάχιστον είναι η ελπίδα και η προσδοκία. Και τα μέσα ενημέρωσης θα πιστώνουν την αυγή μιας νέας εποχής «ελεύθερης κορωνοϊού» όχι στην επιχείρηση ταχείας αντιμετώπισης OWS (Operation Warp Speed) του απερχόμενου προέδρου, αλλά στον νέο πρόεδρο.

2. Οικονομική κρίση. Η αντιμετώπισή της από τον Biden θα ευθυγραμμισθεί προς την διαβούλευση η οποία συνεχίζεται στην Γερουσία. Ένα πακέτο πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων ψήνεται και θα ξεφουρνιστεί την κατάλληλη στιγμή, καθώς ουδείς είναι διατεθειμένος να ανέχεται άλλο την αδράνεια της Γερουσίας με την πανδημία να μαίνεται με σφοδρότητα.

3. Φυλετική ανισότητα. Η πανδημία την εξέθεσε, την εμβάθυνε και την διεύρυνε.

Η κατακόρυφη αύξηση των ενεδρών, των συμπλοκών, των πυροβολισμών και των φονικών στη μέση του δρόμου σε όλες τις μεγάλες πόλεις στη διάρκεια της πανδημίας εξόργισε τις έγχρωμες κοινότητες, γράφει ο Pat Buchanan. Η πτώση των σχολικών επιδόσεων σε σχολεία όπου οι μαθητές αναγκαστικά έμεναν ήδη από τον Μάρτιο μακριά από την σχολική τάξη είναι μεγαλύτερη ανάμεσα στα παιδιά των μειονοτήτων. Οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι εργάτες στις βιομηχανίες κατεργασίας, συσκευασίας και παραγωγής τροφίμων και αγαθών κατέβαλλαν δυσανάλογο φόρο θυμάτων στον ιό.

Εάν μετά από μισό αιώνα κοινωνικής προόδου και θέσπισης ίσων πολιτικών δικαιωμάτων όπως αυτά διατυπώθηκαν τη δεκαετία του ’60 και εάν μετά από 8 χρόνια προεδρίας Obama, δεν στάθηκε δυνατόν για τις Η.Π.Α. να μειώσουν τις φυλετικές ανισότητες στο εισόδημα, τον πλούτο, την απασχόληση και την ενσωμάτωση, είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι τις λύσεις τις έχει ο Joe Biden;

4. Κλιματική αλλαγή, ο νέος τσάρος του Κλίματος, John Kerry, θα αρχίσει την θητεία του σε  ευνοϊκές συνθήκες, αφού οι Η.Π.Α. έχουν μειώσει τις εκπομπές άνθρακα στο χαμηλότερο επίπεδο της ιστορίας τους. Την 31η Δεκεμβρίου του 2020 οι εκπομπές άνθρακα θα έχουν μειωθεί κατά 9% συγκριτικά με το τέλος του 2019. Το γεγονός αυτό οφείλεται και στην πανδημία. Οι εκπομπές από τα οχήματα και από τα αεροσκάφη μειώθηκαν κατά 4%, οι βιομηχανικές εκπομπές κατά 6% και από την οικιακή κατανάλωση 2.8%.

5. Εξωτερική Πολιτική. Εδώ κρύβονται οι παγίδες.

Η απόσυρση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν συνεχίζεται, με τους Ταλιμπάν να ελέγχουν πια το μεγαλύτερο μέρος της  χώρας. Δεν αποκλείεται ανατροπή του καθεστώτος της Καμπούλ και έκρηξη χάους, ήδη κατά τις πρώτες κιόλας ημέρες προεδρίας του Joe Biden, ο οποίος ενδέχεται να κληθεί να αποφασίσει εάν θα επιτρέψει άλλη μία ήττα της Αμερικής, ισοδύναμης με την ήττα στο Βιετνάμ το 1975.

Όμως η πραγματική πρόκληση για τον Πρόεδρο Μπάϊντεν θα είναι η Κίνα.

 Η Κίνα του 2020 και όχι η Κίνα που ο Biden θυμάται από το 2016.

Οι Η.Π.Α. αρνούνται να αναγνωρίσουν δικαιώματα της Κίνας σε κάποιες μικροσκοπικές  νησίδες στην Ανατολική και Νότια Κινεζική Θάλασσα και έχουν δεσμευθεί να στηρίζουν τις θέσεις της Ιαπωνίας και των Φιλιππίνων.

Αλλά το Πεκίνο δεν έχει υποχωρήσει σπιθαμή από τις δικές του θέσεις, τουναντίον μάλιστα, ανοίγει συνεχώς την βεντάλια των απαιτήσεων.

Ταυτόχρονα οι Ηνωμένες Πολιτείες συσφίγγουν τις σχέσεις τους με την Ταιβάν.

Αυτό που πολλοί Αμερικανοί θεωρούν ένα δημοκρατικό νησί 25 εκατομμυρίων κατοίκων, η υπεράσπιση του οποίου είναι ηθική υποχρέωση και στρατηγική αναγκαιότητα, η Κίνα πάντα το βλέπει ως δική της επαρχία που αποσχίσθηκε και δεν παύει να δηλώνει σε όλους τους τόνους ότι θα προτιμούσε να πάει σε πόλεμο για την Ταϊβάν παρά να την χάσει.

Αυτά είναι τα ζητήματα που θα απασχολήσουν έντονα την εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. την δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα.

Και δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να προβλεφθεί ότι οι Η.Π.Α. που απέχουν 7.000 μίλια μακριά, με ένα μερίδιο οικονομικής αλλά και στρατιωτικής ισχύος να υποχωρεί παγκοσμίως, δεν θα μπορούν εις το διηνεκές να επικρατούν και να προηγούνται μιας Κίνας, η οποία όχι μόνο διαθέτει το πλεονέκτημα της εγγύτητας και της πληθυσμιακής υπεροχής, αλλά και της συνεχώς αυξανόμενης ισχύος της έναντι αυτής των Ηνωμένων Πολιτειών.

Pat Buchanan (Buchanan.org)

_____________________________________________

Ένα συμπέρασμα και ένα επιμύθιο από τα ανωτέρω.

Το συμπέρασμα: ένας εκ των εγκυρότερων αμερικανών συντηρητικών πολιτικών αναλυτών και αρθρογράφων δεν «βλέπει» προς το παρόν με την νέα κυβέρνηση επανεμφάνιση των Η.Π.Α. στην περιφέρεια της Ανατολικής Μεσογείου. Η τελευταία πράξη της προεδρίας Trump στην περιοχή ήταν η επίτευξη της συμφωνίας του  Ισραήλ με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και… γαία πυρί μιχθήτω μετά. Η Τουρκία έχει αφεθεί ελεύθερη να αλωνίζει και να αναπτύσσει τις χαλιφατικές της βλέψεις σε Ανατολική Μεσόγειο, Βόρειο Αφρική και Μεσοποταμία αλλά και να κρατά και τον ρόλο του χωροφύλακα του Πούτιν στον Καύκασο και όχι μόνο, ενώ ανακοίνωσε ότι θα στείλει τουρκικές δυνάμεις στο Κασμίρ, ενοχλώντας καίρια την Ινδία.

Το επιμύθιο: δεν αρκεί να θέλεις να κάνεις την χώρα σου μεγάλη ξανά. Πρέπει να γνωρίζεις ποια χώρα ακριβώς και ποιους θέλεις να κυβερνήσεις. Ποια είναι η χώρα σου; Μια χώρα ελευθερίας και ευημερίας ή κάποια, την οποία όχι αμελητέο τμήμα του πληθυσμού της την αποκαλεί το «ντροπιαστικό» αποτέλεσμα αιώνων δουλείας και ζητά την ακύρωσή της (cancel culture); 

Η Αμερική το 2020 συγκρούσθηκε μετωπικά –και αναπόδραστα- με το φυλετικό της παρελθόν, αλλά αυτό που ενδιαφέρει εμάς είναι η εξαγωγή διδαγμάτων για την τύχη της Ευρώπης.

Προβάλλοντας στην Ευρώπη την εικόνα των Η.Π.Α., οι οποίες, με τους πολίτες τους ένθεν και ένθεν ζωσμένους και με τα όπλα παρά πόδα, ελάχιστα απέχουν από μια εν τοις πράγμασιν διχοτόμηση, αντικρίζουμε το δυσοίωνο μέλλον της ημιθανούς ηπείρου μας.

Αυτό που επέρχεται το βλέπουμε στο Portland, το βλέπουμε στο Seattle, το βλέπουμε στην Kenosha. Είναι τρία σημεία στον χάρτη της Αμερικής που δεν διαφέρουν από τα Εξάρχεια και από το 6ο διαμέρισμα.

Οι σημερινοί «επτά νομά σ’ένα δωμά» της Μενάνδρου θα αυξηθούν και πληθύνουν και θα απαιτήσουν εκτός από δικαιώματα ΚΑΙ αποσχίσεις.

ΥΓ  Ήδη, στο Portland, όπου έχει δια της βίας εγκατασταθεί μια τοπική κυβέρνηση αντίφα,  κατελήφθησαν και άλλες γειτονιές από τις πολύχρωμες ορδές (όπου τον τόνο δίνουν και λευκοί) οι οποίες εισβάλλουν κανονικά στις μικρομεσαίες ιδιοκτησίες και εκδιώκουν τους μισητούς νοικοκυραίους.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ

Donald Trump, ΑΓΩΓΟΣ EAST MED, ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ, JOE BIDEN, POMPEO

Ένας Αμερικανός φίλος (του Ερντογάν), ο Μάικ Πομπέο και ο Χάντερ Μπάιντεν.

Οι τελευταίες εξελίξεις στην Σύνοδο του ΝΑΤΟ αλλά και η ενσωματωση της γνωστής, αλλά θαμμενης σε κάποιο Οβάλ συρτάρι, τροπολογίας Μενεντεζ στον αμυντικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ για το 2021, που ανοίγει θεσμικό δίαυλο κυρώσεων (λύνει τα χέρια της αμερικανικής διοίκησης) κατά της Τουρκίας για τους S 400, επιβεβαιώνουν οτι ο Ν. Τραμπ  επιδρουσε -ατυχως- ως φιλοερντογανικο βαριδι.

Είναι ευκαιρία τώρα στην αναγκαστικη αγρανάπαυση στο Μαρ Α Λάγκο της Φλοριδα ή στη διάρκεια επίσκεψης διακοπών σε κάποιον από τους Trump Towers ανά τον κόσμο, να διαβάσει το βιβλίο «Η Μάστιγα  της Ασίας» του αμερικανού πρεσβευτή στην Σμύρνη Τζ. Χορτον και να μορφωθει επί του θέματος «Τουρκία, Τσετες».

Ο Μ. Πομπέο, απελευθερωμένος πλέον, ταχωσε χοντρά στους επιγονους των Τσετων, γεγονός που μόνο ως θετική και λίαν σημαντική για εμάς, παράπλευρη συνέπεια της ήττας Τραμπ μπορεί να εκληφθεί.
Οι φωνές στις ΉΠΑ οι οποίες αξιώνουν εκδίωξη της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ ακούγονται πλέον δυνατότερα.

Για τους προσεκτικους παρατηρητές, μέσα ενημέρωσης διεθνή, αμερικανικά, και όχι  μόνο  αλλά και ιστοσελιδες, που  στήριζαν αφοσιωμένα τον Τραμπ την τετραετία 2016-2020, την επομένη κιόλας των εκλογών είχαν στρίψει την ροτα, όπως  το καναλι Fox αλλά και η ιστοσελιδα  Zerohedge, πολύ προσεκτικά εν τούτοις αυτή αλλά πάντως ορατά.
Η μεταστροφή των συντηρητικών μέσων ήταν ακαριαία.

Αυτό μπορεί να σημαίνει αφενός οτι οι ρεπουμπλικάνοι είχαν κουραστεί από τα καπρίτσια του αλλά και την ύπαρξη δυσοίωνων δημοσκοπησεων, οτι δηλαδη δεν εκλέγεται, εξ ου και όλη η προληπτική παραφιλολογία περί νοθείας. Ας μην λησμονούμε οτι και η  Χιλαρι Κλίντον το 2016 κάπως έτσι έχασε από τον Τραμπ και το φέρει ως σήμερα βαρέως, αν και με σημαντικά λιγότερους ψήφους διαφορά, έναντι των πέντε εκ. ψήφων της διαφοράς Μπαιντεν – Τράμπ.

Ο Τραμπ-κατα της παγκοσμιοποιησης προσεφερε πολλά στην υπόθεση του δυτικού Έθνους-κράτους, έσπασε το καλούπι υφιστάμενος και ο ίδιος μώλωπες, αλλά διαχωριζεται από τον Τραμπ-πρόεδρο ο οποίος εφάρμοσε συνταγή ολέθρου κατά της πανδημιας (a recipe for disaster) όπως τον είχε έγκαιρα προειδοποιήσει ο Bill Gates ήδη αρχές Απριλίου από τις σελίδες της WP και διαχωρίζεται επίσης και από τον Τραμπ- επιχειρηματία – φίλο του άλλου στυγνου επιχειρηματία Ερντογαν.

Είναι αυτά τρία διαφορετικά πρόσωπα.

Ο Πομπέο, ο οποίος είναι η ημέρα με τη νύχτα παρεμπιπτόντως, οσον αφορά τεχνοκρατικοτητα,  ορθολογισμό, μη επιρρεπεια στην συνωμοσιολογια (πάντα με μάσκα), αδιαφορία για την ανούσια προβολή και τα τιτιβισματα, προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα στο GOP, με σοβαρότατες πιθανότητες να διεκδικήσει με αξιώσεις το χρίσμα για το 2024, εάν η Αμερική στο μεταξύ δεν διχοτομηθει, ενδεχόμενο διόλου απίθανο, δεδομένου του απόλυτου διχασμού της σε δυο κοινωνίες, με καταλύτη τον Τραμπ.

Αν και το βαθύ αμερικανικο κατεστημένο, οι ερμηνείες για την σύνθεση του οποίου ποικίλλουν και διίστανται, θα προσπαθήσει να το αποτρέψει, η Αμερική έχει πλέον βρει τοιχο. Τοίχο διαφυλετικου ολέθρου, απότοκο της φιλελευθερης Παρακμής της Δύσης και του επιδοτουμένου από τον ΟΗΕ υπερπληθυσμό του τρίτου κόσμου. 300 δις απαιτούσε κατά τις εξεγέρσεις εις εκ των εγχρώμων ηγετών, ως  αποζημιωσεις δουλείας.

Και αν «νικησε ο Χαντερ Μπαιντεν» διότι αυτός ενικησε… χώρια κατι «μερδικα» της Καμαλα, είναι διότι η Αμερική ολόκληρη είναι (έγινε) ένας Χαντερ Μπαιντεν.

Πηγή: http://www.facebook.com/anatolikos.tomeas.7

Donald Trump, ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ, ΚΙΝΑ, ΚΟΡΟΝΟΙΟΣ, ΚΟΡΟΝΟΪΟΣ, ΚΟΡΩΝΟΕΜΒΟΛΙΟ, ΠΟΜΠΕΟ ΔΥΣΗ, JOE BIDEN

Alea jacta est. Ο Trump παρέδωσε στον Biden. Τα πολιτικά αίτια της ήττας και η «επικοινωνία της συνωμοσίας»

Το άρθρο του Ανατολικού Τομέα στο Antinews

Λοιπόν ο Trump έχασε. Σε μια εκλογική αναμέτρηση-καμπή στην ιστορία των Η.Π.Α.

Και σε μια εντυπωσιακή, αναμενόμενη όμως κίνηση έκανε πέρα τον Μοναχικό Εκδικητή-εαυτό του της τετραετίας 2016-2020 για να δώσει τέλος στην ακυβερνησία και να προφυλάξει την εικόνα του, την υστεροφημία του και την πορεία της οικογενειακής δυναστείας επίσης.

Αναμφισβήτητα πρόκειται για το γεγονός των ημερών, όχι μόνο για τις Η.Π.Α. αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο.

Ευθέως και όχι πια μόνο εμμέσως, ο απερχόμενος Πρόεδρος αναγνωρίζει ότι το κέντρο του πολιτικού βάρους είχε μετακινηθεί από την επομένη κιόλας των αμερικανικών εκλογών προς την πλευρά Biden.

Από καταβολής κόσμου οι πανδημίες προκαλούν σεισμικούς κοινωνικούς, πολιτικούς αλλά και γεωπολιτικούς μετασχηματισμούς. Στο επίκεντρο μιας τέτοιας πανδημίας βρέθηκε η διακυβέρνηση Trump στην καλύτερη στιγμή της, όταν όλα έδειχναν ότι είχε αρχίσει να επαναθεμελιώνει την Αμερική στις βάσεις της. Μπορεί να του καταλόγισαν «εσωστρέφεια» αλλά αυτή ήταν απαραίτητη στην πρώτη φάση της διακυβέρνησής του.

Τον πρόλαβε ένας «τροφοσυλλέκτης» ιός, που βρήκε εύκολα ξενιστές στις μαύρες κοινότητες και στην κοινωνική διαστρωμάτωση των Η.Π.Α., όπου κάθε φυλετικό σύνορο έχει καταπέσει. Οι πολυφυλετικές κοινότητες άρχισαν να αποδεκατίζονται κατά χιλιάδες στις Πολιτείες και των δύο ακτών και να διαμαρτύρονται ότι είναι «πεταμένες». Ο φόνος ενός περιθωριακού ήταν η θρυαλλίδα της έκρηξης.

Ο κύβος λοιπόν είχε ριφθεί ήδη προ των εκλογών και ο Μεγάλος Ηττημένος το γνώριζε: Όταν εξελέγη το 2016, υλοποίησε τάχιστα μια βασική προεκλογική του δέσμευση κατάργησης του νομοσχεδίου Obama Care for All, έναν από τους κεντρικούς πυλώνες της διακυβέρνησης Obama, το οποίο η διακυβέρνηση Biden θα επαναφέρει ατόφιο ή/και εμπλουτισμένο με πακέτα ανάταξης από την πανδημία. Η πρώτη μετεκλογική κίνηση του Επιτελείου Biden ήταν η σύσταση Ομάδας Κρούσης (Task Force CoVid), απολύτως εύλογα, αφού ήταν η αιχμή του δόρατος της προεκλογικής εκστρατείας, με αδήριτες κοινωνικές αναφορές.

Όταν λοιπόν έχεις άρτι ακυρώσει ένα νομοσχέδιο «Περίθαλψης για Όλους» και σου πέφτει στο κεφάλι ο ιός που απαιτεί κεντρικό θηριώδες σύστημα υγείας σε όλα τα επίπεδα, είναι δύσκολο να συνεχίσεις να παίζεις το παιχνίδι με φιλελεύθερους όρους. Εκ των πραγμάτων έχει ακυρωθεί πολιτικά ένας εκ των Ιδεολογικών Πυλώνων του Προγράμματός σου και αν το παραδεχθείς πήγες για εκλογικές βρούβες έχοντας υιοθετήσει το αφήγημα του αντιπάλου.

Οι νεκροί δεν αστειεύονται… είναι κάτι πολύ ορατό, πολύ απτό και πολύ πραγματικό για κάθε εξουσία, που παίζει το κεφάλι της με κάθε φέρετρο, ακόμα και σε μια δυτική κοινωνία όπως των Η.Π.Α. όπου οι οικογενειακοί δεσμοί έχουν καταλυθεί εξ αιτίας της «κοινωνικής κινητικότητας».

Ποιος θα μπορούσε όμως να προβλέψει την πανδημία και τις Η.Π.Α. στο μάτι ενός κυκλώνα με εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανούς (κυρίως των έγχρωμων μειονοτήτων) να επαιτούν περίθαλψη.

Είχε έλθει η ώρα της κοινωνιστικής αριστεράς να παίξει άνευ αντιπάλου στο δικό της γήπεδο.

Η διαχείριση της πανδημίας ήταν φαινομενικά μόνο, αλλοπρόσαλλη.

Τα πραγματικά της αίτια ήταν βαθύτατα πολιτικά.

Με ακυρωμένο το Obama Care και τον ιό να χτυπά εκεί ακριβώς όπου έχεις μείνει ακάλυπτος, τι επιχείρημα, ποια ελπίδα και τι είδους απτή βοήθεια έχεις να προσφέρεις στα στρώματα της κοινωνίας σου που σωριάζονται σαν τα στάχυα; Στρώματα μάλιστα που είναι και δική σου εκλογική πελατεία, όπως απέδειξαν όχι μόνο τα αποτελέσματα σε κοινότητες μαύρων, αλλά και σύ ο ίδιος, με το προεκλογικό Πακέτο Platinum που υποσχέθηκες στην μαύρη κοινότητα. Οι ταραχές εξ αιτίας της υγειονομικής τραγωδίας ήταν θέμα χρόνου να ξεσπάσουν, είτε με αφορμή φόνους εγχρώμων είτε άνευ λόγου και αιτίας. Εκατομμύρια κομμουνιστών κατοικοεδρεύουν στις Η.Π.Α. άλλωστε εδώ και έναν αιώνα. Η διαχείριση δυστυχώς συμπεριέλαβε και απολύτως απερίσκεπτες απειλές διακοπής της ομοσπονδιακής χρηματοδότησης προς τις Πολιτείες που κυβερνώντο από Δημοκρατικούς. Ξεχνούσε ο Trump πως εκεί κατοικούν και Ρεπουμπλικάνοι πολίτες, οι οποίοι ωθούντο μαζικά σε μετοίκηση!

Εάν παραδεχθείς ότι τώρα θα σου χρειαζόταν ένα Obama Care, αυτοκαταργείσαι. Δεν σου μένει παρά να παραιτηθείς χθες!

Εάν όχι, θα καταφύγεις στην ούτως ή άλλως προσφιλή σου συνωμοσιολογία. Το αλατοπίπερο που θα νοστιμίσει επικοινωνιακά την ήττα.

Στην αρχή η επικοινωνία της συνωμοσίας εστίαζε την προέλευση του ιού: 1. φυσικός ή 2. τεχνητός εργαστηριακός ιός.

Και ο Trump το «πήγαινε» καλά: κινέζικος τεχνητός ιός.

Όταν όμως οι νεκροί άρχισαν να πολλαπλασιάζονται, κάθε συνωμοσιολογία κατέπεσε στην κοινωνία και ανέλαβαν οι Δημοκρατικοί. Αριστερούς δεν θα βρεις πολλούς κατά των μέτρων, είναι κατά πολύ ορθολογικότεροι.

Στην πορεία βέβαια ξέχασε και ο ίδιος ο Trump τον κινεζικό τεχνητό ιό, συνειδητοποιώντας ότι θα παραδώσει χώρα με τουλάχιστον 240.000 νεκρούς, οικονομία ξεκούρδιστη, κοινωνία καταθρυμματισμένη και ήττα βαριά (όχι μόνο στο προφίλ του αλλά και ουσιαστική, αφού η διαφορά των 4 εκ. ψήφων δεν είναι κάτι που παλεύεται με ενστάσεις και αγωγές). Ξέχασε και τα «Free Michigan, Free Wisconsin, Free Minnesota» που τελικά μάλλον του στοίχισαν. Η ήττα επισφραγίστηκε στην παράσταση αφαίρεσης της μάσκας στο πολυτελές υπερώο του Λευκού Οίκου, όπου έχασε μια μοναδική ευκαιρία να αποκτήσει συμπάθειες σε ακροατήρια πέραν των αποκλειστικά δικών του ακροατηρίων.

Και τι δεν ακολούθησε από συνωμοσιολογία το αμέσως προηγούμενο διάστημα.

Η (προληπτική, «φυλάμε τα ρούχα μας») φημολογία περί καλπονοθείας είχε ήδη αρχίσει να διασπείρεται προεκλογικά (διόλου απίθανο ή αβάσιμο ενδεχόμενο σε εκλογικές αναμετρήσεις, ενώ και ο ίδιος πρωτοεκλεγόμενος το 2016 αντιμετώπισε αντίστοιχες κατηγορίες εκ μέρους των Δημοκρατικών για καλπονοθείες, υποστήριξη από τη Ρωσία και άλλα πιστευτά ή απίστευτα). Οι ανησυχίες των ρεπουμπλικάνων για την ακεραιότητα της ψηφοφορίας σε μια αναμέτρηση που χαρακτηρίστηκε από αιφνίδια, εξ αιτίας του κορονοϊού, μαζική μετατόπιση στην (παλαιόθεν θεσμοθετημένη στις ΗΠΑ) επιστολική ψήφο, μπορεί να ήταν βεβαίως εύλογες, αλλά υπάρχει και μια μικρή λεπτομέρεια, άγνωστη ίσως στους πολλούς: τα Αμερικανικά Ταχυδρομεία είχαν έγκαιρα υποβάλλει στην Διοίκηση Trump ολοκληρωμένη πρόταση για αδιάβλητη ηλεκτρονική ψηφοφορία (το μέλλον είναι εδώ) ώστε να παρακαμφθεί πολύ ορθολογικότερα η μαζική φυσική προσέλευση και η αμφισβητούμενη επιστολική ψήφος, αλλά το επιτελείο του την απέρριψε ασυζητητί, χωρίς καν να την μελετήσει!

Παρανοϊκά συνωμοσιολογικά δημοσιεύματα άρχισαν να ανακαλύπτουν υδατογραφήματα με G.P.S. στα ψηφοδέλτια, που θα έδιναν στον Trump το όπλο να εκθεμελιώσει το βαθύ κράτος εκ των υστέρων (!!!) μετά την ήττα!

Την τελευταία στιγμή επιστρατεύτηκε και η (μάλλον μπαγιάτικη) συνωμοσία εναντίον του για το ζήτημα της ρωσικής συνδρομής στον εκλογικό θρίαμβο το 2016. Ο μεγάλος γιός του, Donald Trump Jr. ζήτησε αποχαρακτηρισμό των πάντων («declassify everything»). Φευ…

Το πολιτικό κάζο σίγουρα δεν χωνεύεται και η επικράτηση Biden με 4 εκ. ψήφους διαφορά, ακόμα περισσότερο.

Μόνο με σπερμολογία όμως για λογισμικό που «χάνει» την παραμετροποίηση στο δρόμο ή για μάλλον ανίσχυρα ή/και ισχνά αριθμητικά δεδομένα, όπως δυο χιλιάδες «μετακινηθείσες» ψήφοι από εδώ και πέντε χιλιάδες από εκεί, με whistleblowers που λένε και ξελένε, δικαστήρια δεν κερδίζονται ούτε στο τελευταίο χωριό στην Ουγκάντα, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για Πολιτειακά Ανώτατα Δικαστήρια των ΗΠΑ.

Για τους προσεκτικούς παρατηρητές, ο Trump είχε αποστασιοποιηθεί σιωπηλά από τις υπερβολές αυτές ήδη την πρώτη μετεκλογική εβδομάδα, αφήνοντας τον φίλο και δικηγόρο του Rudi Giulliani να βγάζει κάθιδρος το φίδι από την τρύπα, ενώ μόλις προ ελαχίστων ημερών έλαβε χώρα και μια αθόρυβη ‘διάσταση» από την κορυφαία δικηγόρο, επιφανές μέλος του GOP, η οποία έχει αναλάβει να χειριστεί τις νομικές αγωγές της κατά της καλπονοθείας.

Έτσι αντιμετώπιζε πια ένα δίλημμα: συνέχιση μιας δικαστικής διαμάχης αβέβαιης έκβασης και κίνδυνος πλήγματος στην εικόνα και την υστεροφημία του εξ αιτίας της ακυβερνησίας ή μια χειρονομία ευψυχίας και πολιτικής ωριμότητας;

Η πολιτική είναι όπως το πόκερ. Κάποια στιγμή πρέπει να δείξεις και σύ τα χαρτιά σου. Ή να τα κατεβάσεις, πηγαίνοντας πάσο.

Το ερώτημα εδώ ήταν: Υπήρχαν χαρτιά;

Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι δεν υπήρχαν.

Tο επιτελείο Trump ανάλωσε μεν πόρους, δυνάμεις, χρόνο και χρήμα για να εντοπίσει την καλπονοθεία καταθέτοντας πολυσέλιδες αγωγές, αλλά το τελειωτικό χτύπημα ήλθε από την πραγματικά κρίσιμη μάχη που χάθηκε, αυτή της Τζώρτζια. Η έκβασή της θα έκρινε το αποτέλεσμα της αποφασιστικής ψηφοφορίας του Κολλεγίου των Εκλεκτόρων, ενός σημαντικότατου θεσμικού σώματος που ξεχωρίζει τις Η.Π.Α. από κάθε άλλη δυτική δημοκρατία, σχεδιασμένο για να ισορροπεί την «ωμή» επικράτηση της πλειοψηφίας με το ομοσπονδιακό σύστημα πολιτειών της Αμερικής. Ο κύβος είχε ριφθεί.

Ο Trump-επιχειρηματίας είναι οπωσδήποτε ένας πολύ καλός αλλά και επικίνδυνος μπλοφαδόρος.

Το πόσο επικίνδυνος (και για τον εαυτό του) μπορεί να ήταν, το απέδειξε κατά την διαπραγμάτευση με την Nancy Pelosi για το θηριώδες Stimulus Bill (πακέτο αναθέρμανσης της οικονομίας) των τρισεκατομμυρίων δολαρίων ρευστότητας από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ. Μπλοφάροντας απολύτως, διέκοψε τις συζητήσεις με την Pelosi, αφήνοντας τους πάντες στα κρύα του λουτρού, απλώς για να επανέλθει μετά από λίγες μέρες με την δική του -θεωρητικά καλύτερη- πρόταση. Όλα αυτά λίγο διάστημα πριν από τις εκλογές. Καλή τακτική για ήρεμους καιρούς, όχι όταν γύρω πεθαίνει κόσμος.

Η σημερινή χειρονομία του όμως τον αναγορεύει σε Statesman.

Ίσως το μέλλον να επιφυλάσσει στην Αμερική τη διαίρεση, ίσως όχι. Οι βαθιές πληγές σίγουρα δεν θα κλείσουν εδώ, αλλά με αυτήν του την κίνηση ο Trump παρέχει εχέγγυα ότι μέσα του επικράτησε η στόφα του Κυβερνήτη.

ΥΓ. Στα πολιτικά αίτια της ήττας ανήκουν και οι συνεχείς καρατομήσεις πιστών ανθρώπων της ομάδας του, αρχής γενομένης από τον πάντα ακλόνητα δίπλα του, αν και μακριά του πλέον, Steven Bannon. Αντίθετα, πολύ αργά, δηλαδή μετά την ήττα, διέκοψε την θητεία του Marc Esper, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αντιδρούσε στην εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων για την καταστολή των ταραχών. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Trump άφηνε τις ταραχές να εξελίσσονται για να εκθέτει τους αριστερούς, αλλά αυτό από ένα σημείο και μετά γύρισε μπούμερανγκ.

Η πολιτική είναι πόκερ. Πρέπει να ξέρεις πότε να πας πάσο.

Donald Trump, JOE BIDEN

Οι Τρεις Πόλοι Εξουσίας του Συστήματος Biden

Οι Τρεις Πόλοι Εξουσίας του Συστήματος Biden (το άρθρο του ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ για το ANTINEWS)

Στο διάστημα της βραχύβιας νοσηλείας του D. Trump στο κορυφαίο στρατιωτικό νοσοκομείο, η Nancy Pelosi άδραξε την ευκαιρία και ανακοίνωσε τα πλάνα της για ένα Νομοσχέδιο Σύστασης 17μελούς Επιτροπής Γερουσιαστών, απολύτως στο πνεύμα της 25ης Τροπολογίας του Αμερικανικού Συντάγματος, με το οποίο θα μπορεί να παρακολουθείται η φυσική και διανοητική ετοιμότητα ενός Προέδρου να ασκεί τα καθήκοντά του. Και ο ίδιος ο Trump αλλά και τα φίλα σε αυτόν προσκείμενα μέσα και κύκλοι μίλησαν τότε ευθέως για θεσμικό πραξικόπημα από την «crazy Nancy».

Είναι όμως βέβαιο ότι ο στόχος του νομοσχεδίου ήταν αποκλειστικά ο Donald Trump;

Tο εθνοκεντρικό στρατόπεδο δέχθηκε στις αμερικανικές εκλογές καίριο πλήγμα από έναν υποψήφιο με πλούσια και πολυετή πολιτική εμπειρία, αρκετά αθόρυβο εν τούτοις κατά την εκστρατεία του (ζήτημα στρατηγικής).

Αν και το αποτέλεσμα δεν έχει κριθεί ακόμα, όπως δικαιούται να επιμένει η πλευρά Trump, τα «σημεία» ωστόσο που δείχνουν ότι ο Joe Biden θα διαβεί το κατώφλι του Λευκού Οίκου ως ο 46ος Πρόεδρος, πληθαίνουν.

Υπήρξαν περιπτώσεις καλπονοθείας στο Michigan, στο Wisconsin, στην Pennsylvania ή και σε άλλες Πολιτείες;

Ενδεχομένως ναι, αλλά για να καρποφορήσουν οι ελπίδες του Trump ότι θα «γυρίσει το παιχνίδι», πρέπει όχι μόνο να κερδηθούν οι δικαστικές μάχες αλλά και το ποσοτικό περιεχόμενο των ενστάσεων να είναι ικανό να ανατρέψει τα αποτελέσματα υπέρ του σε κάποια από τις αμφισβητούμενες Πολιτείες.

Αν λοιπόν ο Joe Biden τελικά επικρατήσει, θα είναι ο ίδιος που θα έχει το «πάνω χέρι», την πυγμή και την αποκλειστικότητα στην λήψη των (και ποιων) αποφάσεων; Ή θα είναι κάποιοι άλλοι; Και ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί;

Ναι μεν ο Joe Biden είναι γνήσιο τέκνο του συστήματος και βαθύς γνώστης των πολιτικών συσχετισμών, ως γερουσιαστής επί πεντηκονταετία και αντιπρόεδρος επί τετραετία του Β. Obama, ωστόσο η παρουσία του υπήρξε διαχρονικά μάλλον υποτονική, χωρίς στιγμές πολιτικής έξαρσης. Κυρίως μέσα από τις οικογενειακές τραγωδίες που δύο φορές βίωσε, γινόταν γνωστό κάτι γι’ αυτόν.

Ο εύθραυστος Joe Biden είναι σήμερα 78 ετών και σε 4 χρόνια, εάν η θητεία λήξει αισίως, θα είναι 82, ο γηραιότερος Πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ. Τα ζητήματα υγείας που αντιμετώπισε (αφαίρεση εγκεφαλικού ανευρύσματος) δεν συνηγορούν εντελώς υπέρ μιας ανέφελης από πλευράς ετοιμότητας, θητεία.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν ο Joe Biden μπορεί να μην είναι ποτέ ο πραγματικός Πρόεδρος. Αυτός που θα παίρνει τις (κρίσιμες) αποφάσεις.

Διότι, εάν θα έχουν βγάλει τον Trump εκτός κάδρου, οι Δημοκρατικοί δεν θα χρειάζονται άλλο τον Joe Biden.

Θα μπορούσαν λοιπόν να κινηθούν κάνοντας χρήση της 25ης Τροπολογίας για να τον αποβάλλουν από το Οβάλ Γραφείο, εξ αιτίας ακαταλληλότητας και μη ετοιμότητας για τα καθήκοντα που απαιτεί η θέση;

Και εδώ εφαρμόζει γάντι το σχέδιο της δαιμόνιας Nancy Pelosi. Μπορεί το νομοσχέδιο να στόχευε πρωτίστως τον Trump, αλλά τίποτα δεν αποκλείεται στο μέλλον.

Όσο όμως ο Joe Biden θα εκτελεί χρέη Προέδρου, ποιος θα είναι ο Πραγματικός, ο Αντ’ Αυτού σε μια «Κυβέρνηση Biden»;

Στο Σύστημα Biden οι Πόλοι Εξουσίας είναι τρεις:

1. Η Οικογένεια. Οι Biden. Με επικεφαλής την σύζυγό του, την δρα Jill Biden, τον γιό του Hunter Biden και τα αδέλφια του Joe Biden, Jim Biden και Frank Biden. Η πολιτική ισχύς την οποία αποθησαύρισε ο Biden στη διάρκεια της 50ετούς πολιτικής σταδιοδρομίας του, επέτρεψε στον στενό οικογενειακό κύκλο να αποκτήσει πρόσβαση σε υψηλές διευθυντικές θέσεις, σε αναθέσεις συμβουλευτικών συμβολαίων, σε κατασκευαστικές συμβάσεις και σε άλλες επικερδείς δραστηριότητες, διεθνώς. Με τον Joe Biden στο Οβάλ Γραφείο και την ενεργητική σύζυγο να κινεί τα νήματα, η Οικογένεια Biden θα μπορεί να συνεχίσει τις επιχειρηματικές της δράσεις και να αποφεύγει να τίθεται στο μικροσκόπιο εξονυχιστικών ενοχλητικών ομοσπονδιακών ελέγχων.

2. Η Αντιπρόεδρος. Η Καμάλα Χάρις και αυτοί που την ελέγχουν. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται ο Κύκλος των Obama και η Resistance – η κίνηση την οποία προ τριετίας συγκρότησε ο Obama κατά του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Σε περίπτωση απομάκρυνσης του Joe Biden από την Προεδρία με χρήση της 25ης Τροπολογίας, χρέη Προέδρου θα αναλάμβανε η Kamala Harris. Εάν ο Biden παραιτείτο μπροστά στο ενδεχόμενο να τον απομακρύνουν, η Kamala Harris θα γινόταν Πρόεδρος. Θα ήταν η μπροστινή του Κύκλου των Obama, που θα λειτουργούσε ως κυβέρνηση με μέλη της Οικογένειας O., συμπεριλαμβανομένων των Susan Rice, Samantha Power, Sally Yates και Eric Holder, ενώ και ο Iezekiel Rahm (ο αδελφός του Emmanuel Rahm, που άφησε όνομα στην πρώτη θητεία Obama, εκλήθη να προσφέρει συμβουλές στην Ομάδα Κρούσης την οποία αμέσως συνέστησε ο Biden για να αντιμετωπίσει την Πανδημία).

3. Η ακροαριστερή πτέρυγα, ή καλύτερα η Ακροαριστερή Ριζοσπαστική Συνιστώσα, των Δημοκρατικών, η οποία αποτελείται από τους: Bernie Sanders & Συντρόφους, την γερουσιαστή Alexandria Ocasio-Cortez (με την σωματοφυλακή της, την Squad: την γνωστή και μη εξαιρετέα γερουσιαστή Ilhan Omar, την γερουσιαστή Ayanna Pressley και την γερουσιαστή Rashida Tlaib), την Elizabeth Warren και τους BLM. Η Ακροαριστερή Συνιστώσα είναι ήδη ενσωματωμένη στην Εκστρατεία Biden, ως μέρος της συμφωνίας, με την οποία ο Bernie Sanders δέχθηκε να παραιτηθεί της διεκδίκησης του χρίσματος για την Προεδρία υπέρ του Joe Biden, με αντάλλαγμα ο Biden να υιοθετήσει το μεγαλύτερο μέρος της ατζέντας Sanders.

Το ενδεχόμενο να ενώσουν δυνάμεις o Κύκλος των Obama και οι Sanders & Σύντροφοι για να «πετάξουν από το τρένο» την Οικογένεια Biden δεν είναι στη σφαίρα της φαντασίας.

Στους Biden θα επιτρεπόταν να διατηρήσουν όλες τις διεθνείς επιχειρηματικές συνεργασίες τους, π.χ. με κινέζους και ρώσους χωρίς ομοσπονδιακούς ελέγχους, με αντάλλαγμα την χωρίς αντιδράσεις αποχώρησή τους από την εξουσία.

Η Ομάδα Obama θα αναλάμβανε την εξωτερική πολιτική (με στόχο την αναβίωση των ακυρωθεισών από τον Trump συμφωνιών με το Ιράν, την αναβίωση του Συμφώνου του Παρισιού για το Κλίμα και την αναβίωση της Συμφωνίας με τις Χώρες του Ειρηνικού, την ΤΡΡ).

Η πλευρά Sanders και Σύντροφοι θα κρατούσε την οικονομική πολιτική, δηλαδή υψηλότερη φορολογία, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σπουδές χωρίς δίδακτρα, διαγραφή σπουδαστικών και φοιτητικών χρεών, εγγυημένο βασικό εισόδημα, ό,τι λάχει νομισματική θεωρία χωρίς αγκυλώσεις, και φυσικά ολική επαναφορά του Green New Deal.

Το παραπάνω «Μπλε» Δημοκρατικό Τσουνάμι θα σήμαινε το τέλος της επιρροής των Ρεπουμπλικάνων για την χάραξη πολιτικής στις Η.Π.Α.

Ένα σημείο όπου όλοι ανεξαιρέτως οι Δημοκρατικοί θα συμφωνούσαν θα ήταν η εφαρμογή ριζοσπαστικών αλλαγών στον τρόπο διακυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλαγών που θα απαγόρευαν ουσιαστικά στους Ρεπουμπλικάνους να ξαναδούν εξουσία.

Μια τέτοια αλλαγή θα ήταν π.χ. το τέλος των καθυστερήσεων λήψης αποφάσεων στην Γερουσία, ούτως ώστε το Σώμα να αποφασίζει πλέον με απλή πλειοψηφία, αντί των 60 ψήφων που χρειάζονται σήμερα. Θα χρειαζόταν βεβαίως να προσθέσουν το Πουέρτο Ρίκο και την D.C. στις Πολιτείες, ώστε να διασφαλίζονταν 4 επιπλέον έδρες, όλες κατά πάσα πιθανότητα των Δημοκρατικών.

Ύστερα για το Ανώτατο Δικαστήριο θα επέλεγαν από τη δεξαμενή των Δημοκρατικών έξι νέους φιλελεύθερους Δικαστές, για να σαρώσουν από εκεί την πρόσφατα επιτευχθείσα πλειοψηφία των συντηρητικών, μετά την ανακήρυξη της Amy Coney Barrett.

Μετά θα μπορούσαν να ακυρώσουν και το Εκλεκτορικό Κολλέγιο, ή Σώμα των Εκλεκτόρων, που θα σήμαινε ότι ο Πρόεδρος θα μπορούσε να εκλέγεται πλέον μόνο από τις δύο Ακτές, από την Καλιφόρνια και από τη Νέα Υόρκη.

Εάν συνέβαιναν όλα αυτά, η ακροαριστερή ατζέντα του Bernie Sanders και Συντρόφων θα μπορούσε να υλοποιηθεί εύκολα και χωρίς το εμπόδιο των ενστάσεων και των Ανωτάτων Δικαστηρίων.

Όλα αυτά όμως θα μείνουν απλώς σχέδια επί χάρτου, εάν δεν μπορέσουν να ελέγξουν και τη Γερουσία, που μάλλον μένει σε χέρια Ρεπουμπλικάνων.

Αλλιώς, με Λευκό Οίκο, Γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων σε Δημοκρατικούς, οι Ρεπουμπλικάνοι θα είναι ανίσχυροι να τους σταματήσουν.

Εάν η Γερουσία «κρατήσει», η ακραία ριζοσπαστική ατζέντα των Δημοκρατικών δεν θα εφαρμοστεί.

Ένας από τους λόγους που οι Αγορές έκαναν ράλι μετά την εκλογή ήταν διότι αναμένουν αδιέξοδο στην Washington. Αυτό σημαίνει ούτε παραπάνω φόρους, ούτε άλλες τιμωρητικές για τις Αγορές παρεμβάσεις.

Εάν λοιπόν ο Joe Biden γίνει Πρόεδρος και οι Ρεπουμπλικάνοι κρατήσουν τη Γερουσία, θα υπάρξει και καυγάς και αδιέξοδο.

Όπως συμβαίνει αυτήν ακριβώς τη στιγμή με το Green New Deal.

Και τα πράγματα θα παραμείνουν στάσιμα.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ