artencity

Οι πορείες των δεκαεπτανοεμβριτών στέλνουν τους εθνικιστές για χαρακίρι από τον  καναπέ. Τη σκόνη του Ρουβίκωνα τρώνε οι πουθενάδες εθνικιστές. Ο «χώρος».

Το εγχώριο εθνικιστικό λουδιτικό χωριό έχει κατακτήσει περίοπτη πλέον θέση στην Πολιτική Χωματερή.

Ανύπαρκτοι σε όλα.

Μόνο σέλφι, φβ και κλαψουρίσματα.

Αν οι δεκαεπτανοεμβρίτες έχουν τόσο κόσμο στις πορείες για τον Κουφοντίνα, οι «εθνικιστές-πατριωτική-λαϊκή δεξιά» και άλλα κουραφέξαλα που γνωρίζουμε ένα προς ένα πρέπει να κάνουν χαρακίρι από τον καναπέ.

Γκρινιάζουν από τον καναπέ για το εφετείο.

Στα προηγούμενα εφετεία που ήταν όλοι αυτοί;

Δεν θυμόμαστε κανέναν.

 «Εμείς κι’ εμείς» ήταν…

Γκρινιάζουν για τον εγκλεισμό, γκρινιάζουν, μόνο γκρινιάζουν και πιπιλάνε την καραμέλα του λαθρομεταναστευτικού θεωρώντας ότι έτσι θα αποκτήσουν ή θα εδραιώσουν πολιτική οντότητα.

Αμ δε! Μόνο με λαθρομεταναστευτικό στην ατζέντα και με τόνους σκοταδισμού στο ακατοίκητο η μαούνα βούλιαξε.

Αυτό απέδειξε και το ζωντανό πείραμα στο εργαστήρι της πραγματικότητας.

Παγιωμένη η έλλειψη ηγεσίας, στόχων, στρατηγικής, ηγετικής φυσιογνωμίας.

Το μαγαζί έχει κατεβάσει ρολά. Φινίτο.

Ο εγχώριος εθνικισμός είναι ένα περίκλειστο λουδιτικό χωριό («παραδοσιοκρατία» και της δοξασίας το κάγκελο)

Αντί Λογικής και Πειθαρχίας, ακατάσχετη νεοταξική αρλουμπολογία, δεισιδαιμονίες και ορδές πληβείων.

Η κατάληξη θα είναι το κελί 33. Του Δαφνιού. Όχι του Δομοκού.