h1

ΗΛΟΙ ΕΝ ΣΤΗΛΗ

12/07/2015

Έμπλεοι θαυμασμού διαβάσαμε το αριστουργηματικό άρθρο ενός εκ των εραστών των γραμμάτων και των τεχνών που ευδοκιμούν στο χρυσαυγίτικο κόμμα. Των…ελευθεροτεκτονικών γραμμάτων και τεχνών, εννοείται…  Πως; Ξαφνιαστήκατε; Εμείς καθόλου!

Διότι όπως διαπιστώνετ(ε)αι από την απλή ανάγνωση του άρθρου (χωρίς να χρειάζεται καμμία εμβριθής ανάλυση…) οι αείμνηστοι αξιωματούχοι διαφόρων ελευθεροτεκτονικών ταγμάτων, που ως άλλοι …πνευματικοί Γίγαντες πριν αφήσουν τον μάταιον τούτον κόσμον μας άφησαν σαν …πολιτιστική κληρονομιά «αριστουργήματα» που μιλούν στην καρδιά αφελών αναγνωστών, αποτελούν πηγή έμπνευσης για τους κομματικούς αρθρογράφους που κατοικοεδρεύουν στην λεωφ. Μεσογείων! Χωρίς πολλά λόγια σας παραθέτουμε αυτούσιο το άρθρο ενός από τους βασικούς αρθρογράφους της χρυσαυγίτικης ιστοσελίδας, αλλά και της κομματικής εφημερίδας:

«Από το «ΑΝ» στο «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ»»

Posted: 03 Jul 2015 01:52 PM PDT

 Όπως διαβάσαμε πρόσφατα, τόσο στο διαδίκτυο όσο και στις εφημερίδες, η κορυφή στις δέκα πιο έξυπνες απαντήσεις της Ιστορίας έχει Ελληνική ιδιότητα. Συγκεκριμένα, πρόκειται για την απάντηση, την οποία έδωσαν οι Σπαρτιάτες προς τον Βασιλέα Φίλιππο Β’ της Μακεδονίας. Ο διάλογος είχε το εξής περιεχόμενο: Φίλιππος: «Αν κερδίσω αυτόν τον πόλεμο, θα είστε σκλάβοι για πάντα». Σπαρτιάτες: «Αν…». Μια απάντηση, η οποία αποτελεί ένα εκ των κορυφαίων δειγμάτων της Λακωνικής Σκέψης αφού, ως γνωστόν, «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν». 
Αυτό το «αν», λοιπόν, μας θυμίζει ότι με τα λόγια μπορούν «να γίνουν» όσα δεν δύνανται να πραγματοποιηθούν με πράξεις. Αυτό το «αν» μπορεί να αντικατασταθεί και από άλλες λέξεις με παρόμοια σημασία όπως π.χ. το «θα». Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει στο παρελθόν από διάφορους πολιτικάντηδες υποσχέσεις, οι οποίες εμπεριέχουν την λέξη «θα»; Ενθυμούμαι πιτσιρικάς το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, το οποίο εξαιτίας της προσήλωσής του στο «θα» στις προεκλογικές του εξαγγελίες έγινε αντικείμενο χλευασμού από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το «αν», λοιπόν, εκφράζει τον αόριστο τρόπο, με τον οποίο κάποιος αντιμετωπίζει την ροή των γεγονότων. 

Υπάρχει, όμως και μια άλλη εκδοχή του «αν», με σαφές θετικό περιεχόμενο. Αποδίδεται επάξια από τα λόγια του Βρετανού συγγραφέα Rudyard Kipling στο ποίημα του «Αν»:
«Αν μπορείς να κρατάς νηφάλιο το κεφάλι σου, την στιγμή που όλοι γύρω σου τα ‘χουν χαμένα… 

Αν μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, την στιγμή που όλοι έχασαν την εμπιστοσύνη τους… 
Αν μπορείς να περιμένεις με πείσμα, χωρίς να κουράζεσαι…
Αν ονειρεύεσαι ή στοχάζεσαι και δεν γίνεσαι δούλος εσύ στα ονειροπολήματά σου και στους στοχασμούς…
Αν μήτε φίλος μήτε οχτρός μπορεί να σε πληγώσει…
Αν κάθε στιγμή ό,τι έχεις, μπορείς να το παίξεις κορώνα-γράμματα…
Αν και τα εξήντα δευτερόλεπτα κάθε λεπτού τα γιομώνεις άξια, τότε η γη ολάκερη και τα αγαθά της είναι δικά σου και  είσαι αληθινός άντρας και γιος δικός μου».
Υπάρχουν, λοιπόν, δύο κατευθύνσεις πάνω στον υποθετικό χαρακτήρα του «αν» και την μελλοντική προσδοκία του «θα». Παίρνοντας την αρνητική πλευρά του θέματος, μπορούμε άμεσα να το προσωποποιήσουμε στην περίπτωση της σκευωρίας κατά της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, η οποία στήθηκε απ’ όλες τις ανήθικες πτυχές του μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Είναι ακόμη νωπά στην μνήμη μας τα λόγια του Σαμαρά, τον Σεπτέμβριο του 2013. Τότε που, γεμάτος έπαρση και αλαζονεία, διαβεβαίωνε τους εντολείς του στο εξωτερικό ότι «θα» λιώσει, «θα» εκμηδενίσει, «θα» εξοντώσει, και ένα σωρό ακόμη παρόμοια «θα», την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Από το «θα», βεβαίως, μέχρι το τι συνέβη πραγματικά τότε, υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά.
Παρά τα επανειλημμένα ανήθικα, παράνομα και ύπουλα χτυπήματα, τα οποία δέχθηκε η πολιτική έκφραση των Ελλήνων Εθνικιστών, η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ όχι μόνο άντεξε, όχι μόνο δεν «έλιωσε», όπως υποσχόταν ο αλαζόνας και χαμένος μέσα στις ψυχικές αντιφάσεις και αστάθειες αρχηγίσκος της ΝΔ, αλλά αποτελεί πλέον την Τρίτη Πολιτική Δύναμη στο Κοινοβούλιο. Αντιθέτως γι’ αυτόν, το παρόν τον βρίσκει απαγκιστρωμένο από τον πρωθυπουργικό θώκο, ενώ ταυτόχρονα δίνει έναν απεγνωσμένο αγώνα για να μη εκπαραθυρωθεί και από την αρχηγική καρέκλα της ΝΔ.
Από την άλλη μεριά, παίρνοντας την θετική πλευρά του θέματος και από μια άλλη οπτική γωνία, αν ήμασταν ένα Κράτος, το οποίο θα στήριζε ευλαβικά την Αξιοκρατία και την Διαφάνεια και όχι την φαυλοκρατία και την επέλαση της διαφθοράς. Αν είχαμε μια Παιδεία με αληθινό Εθνικό περιεχόμενο, η οποία να επιτελεί πραγματικά τον στόχο της, δηλαδή να εκπαιδεύει τα Ελληνόπουλα όπως τους αρμόζει, ενισχύοντας το πατριωτικό τους φρόνημα και δίνοντάς τους τα απαραίτητα επίπεδα μόρφωσης για την ανέλιξή τους. Αν ενισχύαμε την παραγωγική διαδικασία, δημιουργώντας εκ βάθρων τις απαραίτητες συνθήκες για την ανάπτυξη του πρωτογενούς παράγοντα. Αν η νομοθετική εξουσία λειτουργούσε προσηλωμένη στο αυτονόητο και χωρίς πολιτικές και κοινωνικές σκοπιμότητες, αλλά πράττοντας με δεδομένο ότι όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο. Αν η εκτελεστική εξουσία εφάρμοζε τους νόμους αδιακρίτως σε ισχυρούς και αδύνατους, δίχως να πέφτει πάνω στον βράχο των διαπλεκόμενων συμφερόντων της ανομίας. Αν, λοιπόν, υπήρχε μια Κυβέρνηση, η οποία θα αντιλαμβανόταν τις έννοιες της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και της Λαϊκής Ευημερίας ως ουσιαστικές και όχι ως άνευ περιεχομένου, μια Κυβέρνηση, η οποία θα πραγματοποιούσε θετικά όλα τα προαναφερθέντα «αν», τότε η Ελλάδα -που θα είχε δημιουργηθεί- θα μπορούσε να σταθεί μπροστά στους εκβιασμούς των διεθνών τοκογλύφων και των εταίρων και στις απειλές τους ότι, αν το αποφασίσουν, μπορούν να μας εξοντώσουν Εθνικά, πολιτικά και οικονομικά, θα απαντούσε στους αδίστακτους αυτούς χρηματανθρώπους: «Αν»!
Και μάλιστα, σαν απαραίτητο και απόλυτο συμπλήρωμα, θα μπορούσε να προστεθεί μια ακόμη ιστορική, όσο και διαχρονική, ρήση: «Μολών Λαβέ»! ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

 ______________________________________________________________________________

Και τώρα σας παραθέτουμε λίγα ενδιαφέροντα στοιχεία για τον Βρετανό συγγραφέα που επικαλείται ο αρθρογράφος και που προφανώς έλκεται από την ιδεολογική του θεώρηση…

Ο Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ (30 Δεκεμβρίου 186518 Ιανουαρίου 1936)[1] ήταν Βρετανός διηγηματογράφος, ποιητής και μυθιστοριογράφος, κυρίως γνωστός για τις παιδικές του ιστορίες και τις ιστορίες και τα ποιήματα για τους Βρετανούς στρατιώτες στην Ινδία. Γεννήθηκε στη Βομβάη της βρετανικής Ινδίας και μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αγγλία όταν ήταν 6 ετών[2]. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για τα έργα μυθοπλασίας, όπως Το Βιβλίο της Ζούγκλας (μία συλλογή ιστοριών που περιλαμβάνει και το «Ρίκκι-Tίκκι-Tάβι») (1894) και Κιμ (μία ιστορία περιπέτειας) (1901), διηγήματα, όπως «Ο Άνθρωπος που θα γινόταν βασιλιάς» (1888), και ποιήματα όπως το «Αν…» (1910). Θεωρείται σημαντικός «πρωτοπόρος στην τέχνη του διηγήματος»[3]. Τα δε παιδικά του βιβλία είναι κλασικά έργα της παιδικής λογοτεχνίας και τα καλύτερά του έργα παρουσιάζουν «ένα ευέλικτο και φωτεινό αφηγηματικό χάρισμα»[4].

Ο Κίπλινγκ ήταν ένας από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς στην Αγγλία, τόσο στην πεζογραφία όσο και στο στίχο, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο Χένρι Τζέιμς είπε ότι ο Κίπλινγκ είναι ο πιο ολοκληρωμένος ιδιοφυής άνθρωπος που γνώρισε ποτέ. Το 1907, ο Κίπλινγκ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας και έγινε ο πρώτος αγγλόφωνος συγγραφέας που κέρδισε το βραβείο αυτό αλλά και ο νεαρότερος αποδέκτης του[5]. Μεταξύ άλλων τιμητικών διακρίσεων, είχε βολιδοσκοπηθεί σε αρκετές περιπτώσεις για να λάβει τιμές ιππότη, τις οποίες αρνήθηκε[6].

Η μετέπειτα φήμη του Κίπλινγκ έχει αλλάξει σύμφωνα με το πολιτικό και το κοινωνικό κλίμα της εποχής[7][8] και οι αντικρουόμενες απόψεις γι’ αυτόν συνεχίστηκαν για μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα[9]. Ο Τζορτζ Όργουελ τον αποκάλεσε «προφήτη του βρετανικού ιμπεριαλισμού«[10]. Ο λογοτεχνικός κριτικός Ντάγκλας Κερ έγραψε: «[Ο Κίπλινγκ] εξακολουθεί να είναι ένας συγγραφέας που μπορεί να εμπνεύσει παθιασμένες διαφωνίες και η θέση του στη λογοτεχνική και πολιτιστική ιστορία δεν θεωρείται ακόμη δεδομένη. Αλλά καθώς η εποχή των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών υποχωρεί, αναγνωρίζεται ως ένας ασύγκριτος, αν και αμφιλεγόμενος, διερμηνέας των εμπειριών από την αυτοκρατορία. Αυτό, καθώς και η αυξανόμενη αναγνώριση του εξαιρετικού αφηγηματικού του ταλέντου, τον καθιστούν μία υπολογίσιμη δύναμη»[11].

Μάλιστα. Ο Βρετανός συγγραφέας εθεωρείτο όπως διαβάσατε «προφήτης του βρετανικού ιμπεριαλισμού!» και φυσικά γεννήθηκε σε αποικιακή πόλη της Βρετανικής αυτοκρατορίας…

Τα παιδικά χρόνια του Κίπλινγκ

Ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ γεννήθηκε στις 30 Δεκεμβρίου του 1865 στη Βομβάη της Βρετανικής Ινδίας. Γονείς του ήταν η Άλις ΜακΝτόναλντ και ο Τζον Λόκγουντ Κίπλινγκ[12]. Η Άλις (μία από τις τέσσερις αξιόλογες βικτωριανές αδελφές)[13] ήταν μία ζωηρή γυναίκα[14] για την οποία ένας μελλοντικός αντιβασιλέας της Ινδίας θα έλεγε: «Η νωθρότητα και η κα Κίπλινγκ δεν μπορούν να υπάρξουν στο ίδιο δωμάτιο». Ο Τζον Λόκγουντ Κίπλινγκ ήταν γνωστός γλύπτης και αγγειοπλάστης, καθώς και διευθυντής και καθηγητής αρχιτεκτονικής γλυπτικής σε νεοσύστατη σχολή τέχνης στη Βομβάη.

Ο Τζον Λόκγουντ και η Άλις γνωρίστηκαν το 1863 και φλέρταραν στη λίμνη Ράντγιαρντ στο Στάφορντσερ της Αγγλίας. Παντρεύτηκαν και μετακόμισαν στην Ινδία το 1865. Ήταν τόσο συγκινημένοι από την ομορφιά της περιοχής της λίμνης Ράντγιαρντ ώστε όταν γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, έδωσαν σ’ αυτό το όνομα της λίμνης. Η αδελφή της Άλις, Τζωρτζιάνα, παντρεύτηκε το ζωγράφο Έντουαρντ Μπερν – Τζόουνς και η άλλη της αδελφή, Άγκνες, παντρεύτηκε το ζωγράφο Έντουαρντ Πόυντερ. Ο πιο διάσημος συγγενής του Κίπλινγκ ήταν ο πρώτος του ξάδελφος, Στάνλεϊ Μπάλντουιν, ο οποίος εκλέχθηκε τρεις φορές πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου με το Συντηρητικό Κόμμα, τις δεκαετίες του 1920 και του 1930[15].

Η Ινδία του Κίπλινγκ. Χάρτης της Βρετανικής Ινδίας

Οι γονείς του Κίπλινγκ θεωρούσαν τους εαυτούς τους «Αγγλοϊνδούς» (ένας όρος που χρησιμοποιούταν κατά το 19ο αιώνα για τους βρετανικής καταγωγής κατοίκους της Ινδίας) και το ίδιο έκανε και ο γιος τους, αν και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του αλλού. Τα σύνθετα ζητήματα της ταυτότητας και της εθνικής αναφοράς θα αποτελούσαν ένα από τα εξέχοντα χαρακτηριστικά της μυθιστοριογραφίας του Κίπλινγκ[16].

Ωραία! Η «καθαρότητα» της φυλής που αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της χρυσαυγίτικης θεωρίας προφανώς δεν ευρίσκεται μέσα στην «Αγγλο-ινδική» οικογένεια του Κίπλινγκ. Αυτό όμως ουδόλως φαίνεται να επηρεάζει τον αρθρογράφο…

 Παραθέτουμε άλλο ένα συγκινητικό στοιχείο της «ιδιοφυίας» του Βρετανού γίγαντα…

 Ελευθεροτεκτονισμός

Σύμφωνα με το αγγλικό περιοδικό Masonic Illustrated (Τεκτονικά Εικονογραφημένα), ο Κίπλινγκ έγινε μασόνος περίπου το 1885, πριν από τη συνήθη ελάχιστη ηλικία των 21[34]. Μυήθηκε στη Στοά Ελπίδας και Εγκαρτέρησης Νο 782 στη Λαχόρη. Αργότερα έγραψε στους Times: «Για μερικά χρόνια ήμουν Γραμματέας της Στοάς…, που περιελάμβανε Αδελφούς τουλάχιστον τεσσέρων δογμάτων. Μπήκα [ως μαθητευόμενος] από έναν Βραχμάνο Ινδό, πέρασα [στο βαθμό του Εταίρου] από έναν Μωαμεθανό και ανέβηκα [στο βαθμό του Διδάσκαλου] από έναν Άγγλο. Ο Εξωτερικός Φρουρός ήταν Ινδός Εβραίος». Ο Κίπλινγκ δεν έλαβε μόνο τους τρεις βαθμούς της πρώτης τάξης της Μασονίας αλλά και τους παράπλευρους τίτλους του Διδάσκαλου Τέκτονος του Σήματος και του Ναυτίλου της Βασιλικής Κιβωτού[35][36]. Ο Κίπλινγκ αγάπησε τόσο τη μασονική του εμπειρία, ώστε απαθανάτισε τα ιδανικά του στο διάσημο ποίημά του «Η Μητέρα Στοά» (The Mother Lodge).

Τέλεια!! Για αυτούς λοιπόν τους αγνούς Εθνικιστές που απορούν και μας ρωτούν διάφορα διασκεδαστικά για το εάν είναι ποτέ δυνατόν να «αρμενίζουν στραβά» εκεί στην Μεσογείων, εμείς απλώς τους παραπέμπουμε στις κατά καιρούς πλήρως αντι-φατικές, πλήρως αντι-Εθνικιστικές, πλήρως αντι-δεοντολογικές συνεντεύξεις, αρθρογραφήσεις και συμπεριφορές ανθρώπων που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται τα Ιερά και τα Όσια της Πατρίδας και, με την ψήφο μίας μερίδας του εκλογικού σώματος (που βαίνει γεωμετρικώς μειούμενη) απολαμβάνουν τα βουλευτικά προνόμια! Επικαλούνται τους πιο ύπουλους εχθρούς του Ελληνισμού αυτοί οι κύριοι! Προπαγανδίζουν τι; Την μεγάλη των μασόνων στοά; Σε όλους αυτούς λοιπόν τους «μάστορες» της μαύρης προπαγάνδας που έλκονται από τους «προφήτες του βρετανικού ιμπεριαλισμού», τους αχθοφόρους της βρετανικής αποικιοκρατίας που σκλάβωσαν την Κύπρο και απαγχόνιζαν τους τιμημένους Κυπρίους μαχητές της ΕΟΚΑ, τους τιμητές των «διδασκάλων τεκτόνων» αφιερώνουμε το ανυπέρβλητο ποίημα του πνευματικού τους διδασκάλου, του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, «η Μητέρα Στοά!» Και τους ξεπροβοδίζουμε από την σκηνή της Ιστορίας με την ρήση του αποδίδεται στον αγαπημένο τους συγγραφέα:

«Είμαι από τη φύση μου έμπορος λέξεων. Και οι λέξεις, βέβαια, είναι το πιο ισχυρό ναρκωτικό που χρησιμοποιείται από την ανθρωπότητα.» Ράντγιαρντ Κίπλινγκ. 

            Σφύραρχος…

Advertisements

One comment

  1. Με εξαιρετική διαύγεια αναδεικνύετε ζητήματα που «καίνε».

    Αλλά μήπως και η έπαρση που χαρακτηρίζει την πλειονότητα των εμμίσθων κομματικών της χρυσής αυγής και η κλειστή πυραμιδική αρχηγική ιεραρχία δεν αποπνέουν τεκτονικό χνώτο;

    Είτε έτσι, είτε αλλιώς, το μνημείο εγκαρτέρησης και στωϊκότητας «Αν» ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με τον Ηρωϊσμό, την Ανδρεία, τον Λεωνίδα, τους Ομοίους αλλά και την Ατσάλινη Θέληση μαζί με τα άλλα τέτοια ωραία και κέλτικα (κατά το λεβέντικα) αναμεμιγμένα με ολίγη από Ελληνισμό που σερβίρει το χρυσαυγίτικο κόμμα.

    Το ότι ο μασώνος Κίπλινγκ αυτοπροσδιοριζόταν ως «αγγλοϊνδός» αποτελεί για τον αρθρογράφο κριτήριο επιλογής, αφού ουδέποτε η χρυσή αυγή αποκήρυξε την «θεωρία των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών» και των «ινδοευρωπαίων» (βλέπε αναφορές σε βιβλία κου Λεμοντζή από το χρυσαυγίτικο ίδρυμα «Αιγίς» και κεντρική αρθρογραφία των κομματικών pseudo-νίτσε).



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: