h1

Dominique Venner. Ένας Πολιτικός Στρατιώτης του Έθνους του, ένας ιδανικός αυτόχειρας (καμία σχέση με τους εδώ) που επέλεξε τη σφαίρα διαμαρτυρόμενος για την κατάπτωση της Γαλλίας στον ισλαμικό δεσποτισμό. Αφαίρεσε από την αυτοχειρία το νόημα του «απονενοημένου» (ανατολίτικο στοιχείο) και της προσέδωσε ορθό (δυτικό, ήτοι Ελληνικό) Λόγο, χορεύοντας τον δικό του χορό του Ζαλόγγου.

22/05/2014

Dominique Venner (16 Απριλίου 1935 – 21 Μαΐου 2013)

Dominique Venner (16 Απριλίου 1935 – 21 Μαΐου 2013)

Ένας χρόνος από τον εθελούσιο θάνατο του

ΑΘΑNΑΤΟΣ!

Πριν ένα χρόνο, την 21η Μαΐου του 2013, ο Γάλλος εθνικιστής ιστορικός και διανοητής Dominique Venner έβαλε τέρμα στη ζωή του στον Καθεδρικό Ναό της Notre-Dame με μια σφαίρα στο στόμα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την παρακμή και τον εξισλαμισμό της γαλλικής κοινωνίας, μια διαδικασία που όπως πίστευε, θα συντελέσει με καταστροφικό τρόπο  στην εξαφάνιση των παραδοσιακών αξιών της Ευρώπης.

Στην επιστολή που άφησε εξηγούσε τους λόγους της εθελούσιας θυσίας του:

« Είμαι σώματι και πνεύματι υγιής και γεμάτος από την αγάπη της γυναίκας μου και των παιδιών μου. Αγαπώ τη ζωή και δεν περιμένω τίποτα πέρα απ’ αυτήν,  παρέχων την διαιώνιση της φυλής και του πνεύματός μου. Ωστόσο, στο δειλινό αυτής της ζωής, μπροστά στους τεράστιους κινδύνους για την γαλλική και ευρωπαϊκή μου πατρίδα, αισθάνομαι το καθήκον να δράσω όσο έχω ακόμα τη δύναμη. Αισθάνομαι αναγκαίο το να θυσιαστώ για να σταματήσει ο λήθαργος που μας βαραίνει. Προσφέρω ότι απομένει απ’ τη ζωή μου, στοχεύοντας σε μια διαμαρτυρία και μια θεμελίωση. Διαλέγω ένα εξαιρετικά συμβολικό μέρος, τον καθεδρικό της Παναγίας των Παρισίων, τον οποίο σέβομαι και θαυμάζω, αυτόν ο οποίος χτίστηκε από την ευφυΐα των προγόνων μου πάνω σε αρχαιότερους λατρευτικούς τόπους και που θυμίζει την πανάρχαια καταγωγή μας.

Τη στιγμή που τόσοι και τόσοι άνθρωποι γίνονται δούλοι της ζωής τους, η χειρονομία μου ενσαρκώνει μια ηθική της θέλησης. Αυτοκτονώ προκειμένου να αφυπνίσω τις κοιμισμένες συνειδήσεις. Εξεγείρομαι ενάντια στη μοιρολατρία. Εξεγείρομαι ενάντια στα ψυχικά δηλητήρια και ενάντια στις ασυγκράτητες ατομικές επιθυμίες που καταστρέφουν τα ταυτοτικά μας ερείσματα και κυρίως της οικογένειας, ενδόμυχης βάσης του υπερχιλιετούς πολιτισμού μας. Ενώ υπερασπίζομαι την ταυτότητα όλων των λαών στον τόπο τους, εξεγείρομαι επίσης ενάντια στο έγκλημα που στοχεύει στην αντικατάσταση των πληθυσμών μας.

Δεδομένου ότι ο κυρίαρχος λόγος δεν δύναται να βγει από τα τοξικά του διφορούμενα, οι Ευρωπαίοι είναι αυτοί που πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους. Με την έλλειψη μιας ταυτοτικής θρησκείας, με την οποία θα μπορούσαμε να δεθούμε, μοιραζόμαστε τουλάχιστον από την εποχή του Ομήρου μιαν ιδιαίτερη μνήμη, κατάθεση όλων αυτών των αξιών πάνω στις οποίες θα πρέπει να θεμελιωθεί η μελλοντική μας (θρησκεία) σε ρήξη με την μεταφυσική του απεριορίστου, ολέθρια πηγή όλων των σύγχρονων παρεκτροπών.

Ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων από όλους αυτούς που ο θάνατός μου θα τους κάνει να υποφέρουν, πρώτα απ’ όλα στη γυναίκα μου, στα παιδιά μου, στα εγγόνια μου, όπως και από τους φίλους μου και τους έμπιστους μου. Όμως, όταν το σοκ της οδύνης θα έχει καταλαγιάσει, δεν αμφιβάλω καθόλου ότι και οι μεν και οι δε θα κατανοήσουν την έννοια της χειρονομίας μου και θα μετουσιώσουν τον πόνο τους σε υπερηφάνεια. Τους εύχομαι να καταφέρουν να διαρκέσουν. Θα βρουν στα πρόσφατα γραφόμενα μου το προοίμιο και την εξήγηση της χειρονομίας μου»

«Χρειάζονται νέες χειρονομίες, εντυπωσιακές και συμβολικές, που θα μας βγάλουν από την υπνηλίαθα ταρακουνήσουν τις αναισθητοποιημένες συνειδήσεις μας και θα αφυπνίσουν τη μνήμη της καταγωγής μας….Μπαίνουμε σε μια εποχή όπου τα λόγια πρέπει να υποστηρίζονται από έργα» έγραψε στο ιστολόγιό του λίγες μέρες νωρίτερα. 

«Πρέπει να θυμόμαστε ότι η ουσία του ανθρώπου βρίσκεται στην ύπαρξή του και όχι σε έναν “άλλο κόσμο”. Εδώ και τώρα διακυβεύεται το πεπρωμένο μας μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και αυτό το τελευταίο δευτερόλεπτο είναι εξίσου σημαντικό με την υπόλοιπη διάρκεια της ζωής μας. Γιατί πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας μέχρι την τελευταία στιγμή…» έγραψε, κάνοντας αναφορά στον μεγάλο Γερμανό φιλόσοφο Martin Heidegger.  Εξάλλου, όπως  επισήμανε, «Ο θάνατος είναι μερικές φορές ένας άλλος τρόπος ύπαρξης».

Η επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λε Πεν, χαρακτήρισε την αυτοχειρία του Venner «πολιτική πράξη» και δήλωσε ότι στόχος του ήταν η «αφύπνιση του λαού της Γαλλίας» ενώ ο Μπρούνο Γκολνίς έκανε λόγο για «μία δραματική πράξη ενάντια στην παρακμή της κοινωνίας».

Η ιστορία της ζωής του Venner είναι η ιστορία των μεταπολεμικών εθνικιστικών κινημάτων της Γαλλίας.

Ο Dominique Venner γεννήθηκε στο Παρίσι στις 16 Απριλίου 1935. Ήταν γιος αρχιτέκτονα, μέλους του φασιστικού Parti Populaire Français (Γαλλικό Λαϊκό Κόμμα) το οποίο ιδρύθηκε από τον Jacques Doriot (1898-1945). Σε ηλικία  μόλις 18 ετών κατατάσσεται εθελοντής στο γαλλικό στρατό, υπηρετώντας ως αλεξιπτωτιστής στην Αλγερία κατά τα χρόνια του πολέμου της ανεξαρτησίας, μέχρι τον Οκτώβριο του 1956. Μετά την επιστροφή του στη Γαλλία εντάχθηκε στο εθνικιστικό κίνημα Jeune Nation (Νέο Έθνος) και στην περιβόητη  OAS (Organisation armée secrète, Μυστική Στρατιωτική Οργάνωση), που ήταν αντίθετη στην ανεξαρτητοποίηση της Αλγερίας, ενώ μέλη της είχαν κατηγορηθεί για απόπειρα δολοφονίας του Γάλλου προέδρου Σαρλ Ντε Γκολ.
Μετά τη βίαιη καταστολή της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956 από τους Σοβιετικούς, συμμετείχε στον εμπρησμό των γραφείων του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος στις 7 Νοεμβρίου 1956. Μαζί με τον Pierre Sidos βοήθησε να ξεκινήσει η βραχύβια κίνηση του Parti Nationaliste (Εθνικιστικό Κόμμα) και συμμετείχε στο Mouvement Populaire du 13 mai (Λαϊκό Κίνημα της 13ης Μαΐου). Φυλακίστηκε για περίπου 18 μήνες στη διαβόητη φυλακή La Santé και απελευθερώθηκε το 1962.

Μετά την απελευθέρωσή του, το φθινόπωρο του 1962, ο Venner έγραψε ένα θεμελιώδες μανιφέστο με τίτλο «Pour un critique positive» («Προς μια θετική κριτική»), στο οποίο κάνει λόγο για ένα εθνικο-επαναστατικό Κίνημα με σαφή οργάνωση, στρατηγική και ιδεολογία, πέρα από τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό, που θα στελεχωνόταν από πειθαρχημένους νέους εθνικιστές. Το μανιφέστο το αφιέρωσε στους «εθνικιστές αντάρτες οι οποίοι θα είναι έτοιμοι για μάχη».

To 1963 ιδρύει το περιοδικό «Europe Action», το οποίο αποτέλεσε ταυτόχρονα και κίνημα, στο οποίο συμμετείχαν κυρίως μέλη της  FEN (ration des étudiants nationalistes, Ομοσπονδία εθνικιστών φοιτητών) και παλαιά στελέχη της OAS.

Το 1968 συμμετείχε στην ίδρυση (μαζί με τον Γάλλο φιλόσοφο Alain De Benoist και άλλους διανοούμενους) της G.R.E.C.E.  (Groupes de recherches et d’études pour la civilisation européenne, Ομάδες Ερευνών και Μελετών για τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό) καθώς και στη δημιουργία του ΙΕΟ (Ινστιτούτο Δυτικών Μελετών). 

Ο Venner είχε αφιερωθεί κυρίως στην Πολιτική και Στρατιωτική  Ιστορία, έγραψε δεκάδες έργων πολιτικού, στρατιωτικού και ιστορικού περιεχομένου και βραβεύτηκε από τη Γαλλική Ακαδημία το 1981 για το έργο του Histoire de l’Armée rouge. La Révolution et la guerre civile: 1917-1924, που αναφέρεται στον  ρωσικό εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε την Οκτωβριανή Επανάσταση.
Υπήρξε, ακόμη, καθοδηγητής δύο σημαντικών ιστορικών επιθεωρήσεων: Enquête sur l’histoire (Επισκόπηση στην Ιστορία), τη δεκαετία του ’90,  και το διμηνιαίο περιοδικό της ιστορίας La Nouvelle Revue d’ Histoire (HΝέα Επιθεώρηση της Ιαστορίας), από το 2002 μέχρι το θάνατό του.

Μερικά από τα αναρίθμητα έργα του είναι τα εξής:

Baltikum: dans le Reich de la faite, le combat des corps-francs, 1918-1923, 1974 («Μπάλτικουμ: στο Ράιχ της ήττας, ο αγώνας των Freikorps 1918 – 1923» ) εμπνευσμένο από τα έργα του Γερμανού εθνικιστή συγγραφέα και πρώην μαχητή των Freikorps, Ernst Von Salomon (1902-1972).

Le Blanc Soleil des vaincus: l’épopée sudiste et la guerre de cession, 1607-1865, 1975(«Ο λευκός ήλιος των ηττημένων: η εποποιία των νοτίων και ο αποσχιστικός πόλεμος»). Tο έργο του αυτό έχει εκδοθεί στα ελληνικά το 2010 από τις εκδόσεις Patria.

Histoire de l’Armée rouge. Tome 1: La volution et la guerre civile: 1917-1924, 1981 («Ιστορία του Κόκκινου Στρατού»), έργο που βραβεύτηκε από την Γαλλική ακαδημία και επανεκδόθηκε το 1997 με τίτλο Les Blancs et les Rouges: histoire de la guerre civile russe, 1917-1921, («Οι Λευκοί και οι Κόκκινοι, ιστορία του Ρωσικού εμφυλίου πολέμου, 1917-1921»),

Le ur rebelle («Η εξεγερμένη καρδιά»), 1994, αυτοβιογραφικό έργο, στο οποίο ο συγγραφέας εξιστορεί, μεταξύ άλλων, την προσπάθειά του να καταταγεί, σε πολύ μικρή ηλικία, στη Λεγεώνα των Ξένων,

«Gettysburg» 1995, Histoire critique de la sistance («Κριτική ιστορία της Αντίστασης»), 1995, Histoire de la Collaboration («Ιστορία της Συνεργασίας»), 2000, μνημειώδες έργο για την ιστορία των Γαλλικών Φασιστικών, Εθνικιστικών και Εθνικοσοσιαλιστικών κινημάτων, και των ανθρώπων που πίστεψαν στην ιδέα της Νέας Ευρώπης, Histoire du terrorisme, («Ιστορία της τρομοκρατίας»), 2002, Histoire et tradition des Européens: 30.000 ans d’identité, 2002 («Ιστορία και παράδοση των Ευρωπαίων, 30.000 χρόνια ταυτότητας»), De Gaulle : la grandeur et le ant, 2004 («Ντε Γκωλ το μεγαλείο και το τίποτα»)Le Siècle de 1914. Utopies, guerres et volutions en Europe au XXe siècle, 2006 («Ο αιώνας του 1914 – Ουτοπίες, πόλεμοι και επαναστάσεις στον 20ο αιώνα»), «Ernst nger» 2009, βιογραφικό δοκίμιο για τη ζωή και το έργο του μεγάλου Γερμανού συγγραφέα  Ernst nger (1895-1998) με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις, Le Choc de l’histoire : religion, mémoire, identité, 2011 («Η σύγκρουση της ιστορίας, θρησκεία, μνήμη, ταυτότητα»), L’imprévu dans l’Histoire : treize meurtres exemplaires, 2012 («Το απρόβλεπτο στην ιστορία 13 υποδειγματικές δολοφονίες»), και το μεταθανάτιο έργο του Un samouraï d’Occident : Le bréviaire des insoumis, 2013 («Ένας Σαμουράι της Δύσης: Το εγκόλπιο των ανυπότακτων»).

Ο Venner δεν ήταν ένας ρατσιστής ομοφοβικός όπως ήθελαν να τον παρουσιάσουν τα διάφορα ξεπουλημένα media. Ήταν ένας ένθερμος εθνικιστής και διανοητής, προσηλωμένος στο Ευρωπαϊκό Ιδεώδες, υπέρμαχος των παραδοσιακών κοινωνικών δεσμών (Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια) και οπαδός μιας Νιτσεϊκής θεώρησης για την ανθρώπινη υπέρβαση.

Ο Venner ήταν ενάντιος στη μετανάστευση ανθρώπων από χώρες του τρίτου κόσμου, κυρίως μουσουλμάνων, προς τη Γαλλία και την Ευρώπη,  οι οποίες αλλοιώνουν την πληθυσμιακή σύνθεση της ηπείρου  μας, καθώς και εναντίον της αμερικανοποίησης των ευρωπαϊκών αξιών.

Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι  η Οργουελλική κοινωνία, όπως την οραματίζονται οι παγκόσμιοι εξουσιαστές της Νέας Τάξης Πραγμάτων, έχει αρχίσει να υλοποιείται στη Γαλλία εδώ και πολλά χρόνια, ενώ η σημερινή σοσιαλιστική κυβέρνηση του ολίγιστου Ολάντ προβαίνει σε σειρά ελευθεριακών μέτρων, όπως οι γάμοι μεταξύ ομοφυλόφιλων ζευγαριών, η κατάργηση της λέξης «Φυλή» από τη γαλλική νομοθεσία, η δημιουργία ειδικών χώρων όπου οι τοξικομανείς θα κάνουν ελεύθερα χρήση ναρκωτικών ουσιών, καθώς και άλλων ενεργειών που στρέφονται ενάντια στη Φύση και τον ανθρώπινο προορισμό. Όλα αυτά με την στήριξη μιας φιλελεύθερης ψοφοδεξιάς και των πάσης φύσεως αριστερών και κομμουνιστών, σε μια προσπάθεια να μετατρέψουν τη Γαλλία σε παράδεισο «ανοχής», ακολουθώντας πιστά τις σιωνιστικές επιταγές.

Ο εθελούσιος θάνατος του Dominique Venner ήταν μια ύστατη θυσία με στόχο την αφύπνιση των αποχαυνωμένων Γάλλων και Ευρωπαίων απέναντι στην καταστροφή του πολιτισμού μας.

Πρότυπο ηρωισμού, αγωνιστικότητας, θάρρους και αξιοπρέπειας, θα αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για τις μελλοντικές γενιές της Ευρώπης που ονειρευόμαστε, μιας ελεύθερης Ευρώπης των Εθνών, την  οποία ο ίδιος είχε ονειρευτεί και αγωνίστηκε όσο ζούσε.

«L’ avenir nous appartient!» (Το μέλλον μας ανήκει).

DOMINIQUE VENNER: ΠΑΡΩΝ!

Παύλος Γκάστης

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: