Ελεύθερη ροή πληροφορίας

Οι Blogger προστατεύονται:
Στην Αμερική η νομοθετική πράξη Free Flow of Information Act of 2007 που ψήφισε το κογκρέσο το 2007 έθεσε τους bloggers κάτω από την ίδια ομπρέλα προστασίας που απολαμβάνουν οι δημοσιογράφοι και ο τύπος. Με την πράξη αυτή οι πολιτικοί αναγνώρισαν το πόσο σημαντικά έγιναν σταδιακά τα blogs για την ενημέρωση, την πολυφωνία και την ελευθερία έκφρασης γνώμης.
Το σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης γνώμης προφορικά, γραπτά και με εικόνες, το δικαίωμα στην ενημέρωση από όλες τις πηγές ενημέρωσης και το δικαίωμα στην ελεύθερη πρόσβαση σε αυτές (τύπο, ραδιόφωνο, TV, Internet). Δεν υπάρχει λογοκρισία. (από το γερμανικό σύνταγμα).
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ,
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑ,
Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ
G. ORWELL

Ψυχρά αυτοκίνητα

“Eκτός νόμου” το μαύρο χρώμα για τα αυτοκίνητα στην Καλιφόρνια. Νέα προδιαγραφή περιορίζει την κυκλοφορία των μαύρων αυτοκινήτων … (η συνέχεια εδώ …)

Λαχούρια (αυθαίρετα)

ανοίξτε το λινκ για να τα διαβάσετε στον αμμοδύτη

για τον αμμοδύτη

Τα κτίρια μιλούν …

… και φανερώνουν προθέσεις.

Εκκενώνεται, επαναπληρώνεται και επανεκκενώνεται το παλιό εφετείο.  Συνέχεια αυτή η δουλειά γίνεται. Οι φουρνιές λαθρομεταναστών διαδέχονται η μία την άλλη μετά από κάθε εκκένωση. Τόση βία για το τίποτα. Άσκοπη ανάλωση αστυνομικών δυνάμεων. Περιφερειακά δημιουργούνται πολλά μικρότερα. Στην περιοχή της Νεάπολης υπάρχουν παλιά κτίσματα (από την Ακαδημίας μέχρι τη Λ. Αλεξάνδρας), όπου ξηλώνονται τα πορτοπαράθυρα και διαμορφώνονται τα χαρακτηριστικά εκείνα “ανοίγματα” που δηλώνουν ότι τα κτίρια κατοικήθηκαν σιωπηλά, χωρίς υποδομές, χωρίς νερό, χωρίς ηλεκτρικό.  

 Η εκκένωση του πρώην εφετείου έτσι όπως γίνεται, μέσα στον ψηφοθηρικό πανικό, χωρίς σχεδιασμό για το που θα διασκορπιστούν 600 άνθρωποι γεμάτοι προβλήματα, εξαρτημένοι, άστεγοι, γυναίκες με μωρά, “έλυσε” το πρόβλημα μόνο τοπικά, και το διέσπειρε σε όλη την Αθήνα.

Στο ιστολόγιο φιλόξενοι δημοσιεύεται μια σειρά close-up φωτογραφίες της εξωτερικής όψης όλων των ορόφων του κτιρίου με τόση λεπτομέρεια όταν εμφανίζονται στο πλήρες μέγεθος, που λες και τραβήχτηκαν από γερανό.

Η κατάσταση αυτή της απόλυτης αγωνίας ανθρώπων, περιβάλλοντος και κτιρίων εκτός από απόδειξη  της “αδιαφορίας” της πολιτείας να διαχειριστεί σωστά το πρόσωπο της πόλης, οδηγεί και σε δεύτερες σκέψεις, ασχέτως των λόγων για τους οποίους το κτίριο εγκαταλείφθηκε αρχικά στην τύχη του.  Οι μετανάστες φαίνεται ότι είναι ο τελευταίος τροχός της άμαξας στην ιστορία. Αλλού είναι η σπέκουλα.
Το σενάριο της σκόπιμης υποβάθμισης διαδοχικών περιοχών του κέντρου παίζει όλο και πιο δυνατά. Το real estate ακονίζει τα δόντια του.  Οι μόνοι που θα μείνουν με την απορία θα είναι οι τωρινοί μικρομαγαζάτορες όταν θα δουν ως δια μαγείας την περιοχή κάποια στιγμή όχι πολύ μακρινή να αναβαθμίζεται και τις τιμές των ενοικίων να απογειώνονται.

Neda

Πολύ μπερδεμένη η ιστορία με την άτυχη Neda Agha Soltan. Άνοιξα τους συνδέσμους που δίνει το ANTINEWS και βρήκα τις φωτογραφίες.

Βρήκα και μια άλλη από το σημείο όπου τη βρήκε η σφαίρα. Αθήνα-Τεχεράνη μια στιγμή δρόμος. Με ξενίζει το πως έχουν εξομοιωθεί οι συνήθειες, έτσι πενθούν οι Ιρανοί, όπως πενθούν στο Λονδίνο; Οι Μανιάτες;

Κάτω η άλλη Neda, η Soltani, η οποία ζει απότι φαίνεται αλλά οι φωτογραφίες της δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και κανάλια, παρμένες βιαστικά από τον ηλεκτρονικό κατάλογο προσώπων. Η οικογένειά της έχει αναστατωθεί.

Οι Ιρανές είναι από τις πιο σύγχρονες και μαχητικές γυναίκες του Ισλάμ, πάντα ήταν. Χρησιμοποιούν εκτεταμένα τις τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο.
Στο δε Ιράν υπάρχουν ΠΕΝΤΕ πάροχοι κινητής τηλεφωνίας:
ΜΙΑ κρατική, η Mobile Communications Company of Iran (MCI) … και ΤΕΣΣΕΡΙΣ ιδιωτικές.
- Irancell Telecommunications Services Company (MTN Irancell)
- Telecommunication Kish Company (TKC)
- Mobile Telecommunications Company of Esfahan (MTCE)
- Rafsanjan Industrial Complex (Coop) (Taliya), η οποία ανήκει στον Ραφσαντζανί, δηλαδή στον πρώην πρόεδρο, μεγαλοβιομήχανο, δισεκατομμυριούχο και βασικό υποστηρικτή του Μουσσαβί.
Το μεγαλύτερο δίκτυο είναι της κρατικής MCI με 18 εκ. συνδρομητές και ακολουθεί το ιδιωτικό Irancell με 16 εκ. συνδρομητές, οι οποίοι τηλεπικοινωνούν ευρέως και με όλο τον κόσμο, επομένως με 4 ιδιωτικά δίκτυα είναι λίγο δύσκολο για το καθεστώς του Ιράν να μπλοκάρει τις τηλεπικοινωνίες προς τα έξω.
Τι συμβαίνει τελικά;

Ετεροτοπία

(κείμενο και φωτογραφία by ammodytes)

Ετεροτοπία είναι και το αμπέλι αυτό. Σε μια ξεχασμένη περιοχή, με νερό από μακριά, και χρόνια ανθρώπινης δουλειάς, ο αγρότης του 21ου αιώνα έχει ένα αμπέλι, ίδιο με αυτό του 9ου αιώνα, και, άθελά του έχει φτιάξει ένα κάντρο για να ξεκουράζω τα μάτια μου στην ζέστη. Άθελά του; Νομίζω ότι κάθε ένας που φτιάχνει ένα αμπέλι έχει την αισθητική και την αρμονία στο υποσυνείδητό του, και όταν το σκάβει ή το κλαδεύει δεν το κάνει για το κέρδος από το κρασί αλλά για την εγωκεντρική ικανοποίηση της δημιουργίας και του ελέγχου του περιβάλλοντος.

Ανοξείδωτα

Στους δρόμους του ατσαλιού έμελλε να συναντηθούν ο απεργός και οι απολυμένοι του Ελεύθερου Τύπου και του CitiFM, χάρις σε ένα ειρωνικό και γνώριμο παιχνίδι που παίχτηκε στην πλάτη τους.
Από εργαζόμενοι σε μαγαζί πολυτελείας μετατράπηκαν σε εργαζόμενους παρίες.
Τώρα που “ελευθέρωσαν” δυναμικό ίσως μπορέσουν να ασχοληθούν δημοσιογραφικά με τον απεργό  και τα αιτήματά του. Όπως ήρθαν τα πράγματα μπορεί να το χρωστούν στον εαυτό τους. Να αποδείξουν ότι δεν είναι μόνο για τα ανώδυνα και τα επιδερμικά. Δε νομίζω να γελάει πικρά … αν είναι σε θέση βέβαια, δεν έχουμε πληροφόρηση. Δεν είναι στο χαρακτήρα του, δεν πρέπει να είναι χαιρέκακος.

Αν οι απολυμένοι εργαζόμενοι του CitiFM μπορέσουν να κρατήσουν τα μικρόφωνα ανοιχτά, όπως μεταδίδουν και αν λειτουργήσουν το σταθμό αυτοδιαχειριστικά να μην αμελούν να εκφωνούν το δελτίο των απολύσεων της ημέρας όχι μόνο από το χώρο του τύπου, αλλά από όλους τους εργασιακούς χώρους. Και το δελτίο των εργατικών ατυχημάτων επίσης. Εκεί να δουν  ακροαματικότητες.

Είναι οι μόνοι εργαζόμενοι που γνώρισαν την “πολυτέλεια” του να απολυθούν λουσμένοι στα φώτα, όταν όλοι οι άλλοι γύρω απολύονται σιωπηλά. Aκούω CitiFM γιατί παίζει καλή μουσική. Αν δεν λειτουργήσουν κατά μόνας και εγωϊστικά, και αν άλλαζαν τη φιλοσοφία της ενημέρωσης θα βρίσκονταν πολλοί ακροατές που θα γύριζαν τους δέκτες από άλλα ραδιόφωνα και θα άκουγαν τον αυτοδιαχειριζόμενο CitiFM.
Να είναι σίγουροι.

His back to earth, his face to heaven (Byron)

Η μάχη του Γκιαούρη με τον Πασά

Αφού το θέμα κατά πως φαίνεται θα είναι για πολύ οι άπιστοι, οι μπούρκες, τα σπαθιά, τα πάθη, τα γιαταγάνια και η Λεϊλά ποστάρω επικά, ρομαντικά και φιλελληνικά τον πίνακα του Ντελακρουά (παράκρουση σήμερα) “Η μάχη του Γκιαούρη με τον Πασά”, ζωγραφισμένο πάνω στο περίφημο ποίημα του λόρδου Μπάιρον “The Giaour” γραμμένο το 1813.
Όταν ο Μπάιρον ήταν στην Αθήνα άκουσε ότι οι Τούρκοι τιμωρούσαν τις άπιστες γυναίκες τους πνίγοντάς τες στη θάλασσα. Έγραψε τότε ένα περίφημο μακροσκελές (από 700 έως 1300 σειρές σε 3 εκδοχές) αφηγηματικό ποίημα βάζοντας σε αυτό 3 αφηγητές να διηγούνται ο καθένας τη δική του πλευρά της ιστορίας για τις αντιθέσεις των δύο κόσμων – Χριστιανισμού-Οθωμανισμού πάνω στον έρωτα, τον πόθο, το θάνατο και τη μεταθάνατο ζωή (love, sex, death and afterlife).
Ο καμβάς του ποιήματος είναι ο εξής:  Ο Γκιαούρης ήταν ένας Χριστιανός Βενετός ευγενής (γκιαούρης-άπιστος κατά το Χασάν) που ήθελε να εκδικηθεί το Χασάν πασά γιατί έριξε την αγαπημένη του Λεϊλά στη θάλασσα της Βενετίας όταν αυτή τόσκασε από το χαρέμι και πήγε να συναντήσει το Βενετό. Ο Χασάν κυνήγησε τη Λεϊλά και την έπνιξε στη θάλασσα.

ένα μικρό κομμάτι  από το ποίημα του Μπάιρον
“The Giaour”
But Love itself could never pant
For all that Beauty sighs to grant
With half the fervour Hate bestows
Upon the last embrace of foes,
When grappling in the fight they fold
Those arms that ne’er shall lose their hold:
Friends meet to part; Love laughs at faith;
True foes, once met, are join’d till death!

&/\&/\&

With sabre shiver’d to the hilt,
Yet dripping with the blood he spilt;
Yet strain’d within the sever’d hand
Which quivers round that faithless brand;
His turban far behind him roll’d
And cleft in twain its firmest fold;
His flowing robe by falchion torn,
And crimson as those clouds of morn
That, streak’d with dusky red, portend
The day shall have a stormy end;
A stain on every bush that bore
A fragment of his palampore;
His breast with wounds unnumber’d riven,
His back to earth, his face to heaven,
Fall’n Hassan lies — his unclosed eye
Yet lowering on his enemy,
As if the hour that seal’d his fate
Surviving left his quenchless hate;
And o’er him bends that foe with brow
As dark as his that bled below

Delacroix

Arte Povera: “Λαβύρινθος” του Γ. Κουνέλη, Βερολίνο